یادم میاد سال 79 یا 80 بود که خبر اینکه دانشمندان علم کامپیوتر موفق شدن که “بو” رو هم مثل رنگ و صدا به عدد تبدیل کنند رو شنیدم. اتفاقا بحث این بود که در اینصورت میتونن از این تکنولوژی تو صنعت سینما استفاده کنند به صورتی که مثلا زمانی که تصویر منظره ای پوشیده از گلهای رز رو نشون میده بیننده بتونه بوی اون گلها رو هم حس کنه.قرار بود روی چیزهای دیگه ای مثل طعم هم کار کنند.به هر حال سینما خیلی وقته که از سیستم صدای سه بعدی و تصاویر سه بعدی استفاده می کنه و روز به روز هم داره از تکنولوژی های پیشرفته تری برای اینکار استفاده میکنه.قدیم فیلمهای 3 بعدی رو روی سه پرده نشون میدادن.عینک هایی که یه شیشه قرمز و یکی آبی داشت برای دیدن فیلمها سه بعدی استفاده میشه.جدیدا فیلمهای سه بعدی طوری ساخته میشن و تکنولوژی مورد استفاده توی این فلمها به صورتی که دیگه اون عینکهای آبی و قرمز جای خودشون رو به عینک هایی با شیشه سفید دادن.
دیشب من برای اولین بار فیلمی رو که از این تکنولوژی استفاده کرده بود رو دیدم .یه فیلم کارتونی به اسم Coraline .من یکی واقعا لذت بردم.بینظیر بود.کاملا میشد خودت رو توی اون فضا حس کنی.تصور کنید یه روزی برسه که به همه این تکنولوژی ها دست پیدا کنیم و همزمان نصویر و صدای سه بعدی و طعم و بو رو موقع نمایش فیلم داشته باشیم.
*یادمه دوره دانشجویی، زمانی که هارد 270 مگا بایتی رو تازه تو PC هامون استفاده میکردیم و فکر میکردیم این دیگه آخر تکنولوژیه چقدر تعجب میکردیم از شنیدن صحبتهای استادمون که میگفت چند سال پیش برای نوشتن یه برنامه ساده مجبور بودیم کارت پانچ کنیم و ببریم سازمان برنامه و یک هفته بعد بریم بگیریم و تازه ببینیم کجا ها Error داشته تا برطرف کنیم.
باور نمیکیردیم که همه این پیشرفتها در عرض چندسال اتفاق افتاده.گاهی وقتها که دور هم جمع میشدیم به خنده و شوخی از روزهایی که میگفتیم که مثلا علم پیشرفت کنه و مثلا با کامپیوتر بتونیم عکس بیبینیم.اون موقع حتی تصور دوربین دیجیتال رو هم نمیکردیم.احساس میکنم این سالها سرعت پیشرفت تکنولوژی و تغییراتش باور نکردنیه.نمیدونم چندسالِ دیگه از خوندن این پست خندمون میگیره! درست مثل الان که دارم به چندسال پیش میخندم که دیدن عکس و فیلم روی کامپیوتر به نظرمون یه کاری بود که شک داشتیم بشر به این سادگی ها و به این زودیها بهش دست پیدا کنه.خندم میگیره وقتی یادم میاد اولین دوربین دیجیتالی رو که دیدم چقدر ذوق زده شده بودیم و باورمون نمیشد. یه دوربین دیجیتال که عکسهاش رو روی دیسکت 1.44 مگا بایتی ذخیره میکرد.اینقدر این تکنولوژی سریع پیشرفت کرد که خیلی ها این دوربین دیجیتالی که گفتم رو شاید ندیده باشن.یهو مردم دیدن دوربین دیجیتال اومده که عکسهاشون رو میتونن با کیفیت خیلی خوب روی رم های کوچولویی ذخیره کنند.
*بیایید یه لیست بنویسیم از پیشرفتهایی که ممکنه در آینده در زمینه تکنولوژی داشته باشیم.اصلا یه لیست بنویسم مثلا 5 سال دیگر در چنین روزی.مطمئنم سر 2 سال نشده به لیستمون و افکارمون میخندیم.
شما چی فکر میکنید؟
پی نوشت 1: 2 ماه پیش که رفته بودیم نایاگرا فالز یکی از دیدنی هایی که جزء دیدنیهای پیشنهاد شده پکیج های توریستی بود Fury بود. تابستون هم که رفته بودیم تبلیغش رو دیده بودیم ولی فرصت نشد بریم. اینبار رفتیم و خیلی هم جالب بود. اولش که یک فیلم کارتونی نشون میداد از تاریخچه نایاگرا فالز که چطوری به وجود اومده.از عصر یخبندان و … بعد هم فیلمی رو نشون میداد به این صورت که شما روی یک صفحه بزرگ می ایستادید و بعد همزمان که فیلم نمایش داده میشد مثلا قسمتهایی که یخها شکسته میشد صفحه زیر پای شما تکونهای شدیدی میخورد طوریکه شما با او صدای سه بعدی و تصویر فوق العاده کاملا خودتون رو توی اون فضا حس میکردی.یه جاهایی حتی وزش باد رو به وسیله دستگاه ایجاد میکردن و حتی قطرات آب و آبی که پودر شده بود و به صورتتون میخورد.جایی که مثلا شما پرت شده بودید روی یه قطعه یخ و با سرعت روی رودخونه به سمت آبشار پیش میرفتید و روی رودخونه بالا و پایین میرفتید رو میتونستید با همون سرعت و با کمک تکونهای کاملا هماهنگ صفحه زیر پاتون به طور کامل و هجان انگیزی حس کنید.و آخر سر هم پرتاب شدن از آبشار رو کاملا شبیه سازی شده تجربه میکردید.تمام مدت هم شما میتونستید روپوش پلاستیکی رو که قبلش بهتون داده بودن رو تنتون کنید تا که خیس نشید. آخر فیلم هم به شما تبریک میگفتن که در سقوط از آبشار نایاگرا نجات یافتید.
پی نوشت 2:اینجا میتونید قسمتهایی از فیلم Coraline رو ببینید.
Fury
Comments