بارانی باید تا که رنگین کمانی برآید

من برعکس دوستت معتقدم اگه قرار باشه آدم خیلی پولدار بشه اینجا میتونه بشه.به نظر من اینجاست که پول درآوردن حد نداره و خرج کردن که دیگه هیچی.اینقدر کار واسه پول خرج کردن تو این مملکت ریخته که آدم اگه سالی دو سه ملیون هم در بیاره بازم کم داشته باشه.داشتن یه خونه میتونه معنای مختلفی بده.یه خونه هست صد هزار دلار یه خونه هست دوازده میلیون.ماشین هم از 500 دلار هست تا 500 هزار دلار.همش بستگی داره آدم خودش رو کجا ببینه و واسه رسیدن به اون نقطه چقدر تلاش کنه.مسافرت هم داریم تا مسافرت.واسه همینه میگم هیچی اینجا حد نداره.ولی بزرگترین حسنش اینه که با هر مقدار درآمدی میشه یه خونه و ماشین و مسافرت رو داشت فقطدرآمد آدم روی کیفیت تاثیر میذاره نه کمیت.همین هم هست که حس رضایت رو توی تمام سطوح درآمدی ایجاد میکنه.

دقیقا همینطوره.اینجا حس رضایت رو توی تمام سطوح درآمدی میبینیم و هر چقدر هم که درامد داشته باشید همیشه هم برای خرج کردنش بهانه دارید. ولی خب آدم حریص هر چی داشته باشه حریص تر میشه.مثلا فکر کن یکی ممکنه آرزوی همون یه خونه 100 هزار دلاری داشته باشه ولی یه نفر که خونه 5 میلیون دلاری هم داره همیشه خدا عنقِ که چرا نمیتونه 12 میلون دلاری رو بخره.
البته این دوست من اینقدر ها پولدار هست که اگه کار هم نکنه و همون خونه و زمینهایی که تو ایران داشته رو بخواد پولشون رو خرج کنه یه خونه حداقل 1 ملیون دلاری میتونه با کَش بخره و تا چند سال هم شاهانه خرج و کنه و عین خیالش هم نباشه و حسابی فرصت داره هر جوری میخواد مهارت و شغلش رو عوض کنه و یه کار خوب و رضایت بخش پیدا کنه.اما بعضیها همیشه دوست دارن ناراضی باشن.

منهم با شما موافقم. حتی ما هم که در حال حاضر درآمد کمی داریم خدا رو شکر از زندگیمون راضی هستیم. جالبه بدونین که تا وقتی ایران بودیم من همش فکر این بودم که یه آپارتمان دیگه بخریم اجاره بدیم و فکر آینده بچه و فکر پیری و کوریمون باشیم ولی اینجا همه اون افکاره به یکباره از سرم پرید.

من فکر می کنم یکی از دلایل این حرصی که تو خیلی از مردم ایران هستش احساس عدم امنیت از آینده است و اینکه هیچ کس نمی دونه واقعا فردا چی میشه و به خاطر همین همه دنبال این هستند که امروز که قدرتش را دارند تا اونجائیکه میتونند جمع کنند که خیالشون از بابت فردا و رئز پیری و آینده بچه هاشون راحت باشه و کم کم این به قول خودت میشه یه بیماری روانی که دیگه هیچ وقت از چیزی که داره راضی نمیشه و فکر می کنه باید بیشتر جمع کنه
از نظر من هم من همینکه یه خونه و ماشین در حد معمولی که نیازهام را جواب بده یعنی اگه خواستم چهارتا مهمون دعوت کنم توش به هم نخورند و یه کاری که بدونم اگه خودم توش درست کار کنم توش امنیت شغلی دارم و همش نگران این نباشم که فردا که خواهر زاده رئیس اداره فارغ التحصیل شد نمیاد جای من رو بگیره داشته باشم برام کافیه

به نظر من هم عدم احساس امنیت در آینده باعث شده مردم حریص بشن و این حرص و طمع هم خودش باعث شده مردم احساس آرامش نکنن. در واقع هر دو هم دارن همدیگر رو تقویت میکنن. البته من به مردم حق میدم تو ایران اینطوری باشن. اما وقتی اومدی تو یه کشور دیگه باید سعی کنی الگوهای زندگی خودت رو عوض کنی. متاسفانه خیلی ها تا مدت ها هنوز همون نگاه ها و الگو ها رو دارن و همین باعث نگرانی و آشفتگی اونها میشه.

ممنونم از انتخاب این موضوع و همتی که شما دارید
من هم کاملا با نظر و دیدگاه شما موافقم، همونطوری که شما اشاره کردید دوست شما بخاطر تورم موجود در ایران احتمالا تونسته سال به سال سود پولش رو بیشتر کنه و به اصطلاح در عرض یکسال صد تومنش بشه دویست تومن و از این بابت هم احساس رضایت کنه. به خاطر همین وضعیت تقریبا خیلیها تو ایران پیشرفت خوشون رو اینجوری می بینند مثلا خیلی از ایرانیها در این چند ساله به خیال این روال (غلط) رفتند دوبی ملک و آپارتمان و … خریدن و حالا هم با توجه به رکود اقتصادی کلی ضرر کردند. البته در مقایسه با آمریکا و کانادا، بعید می دونم در جایی مثل ایران بشه بی حساب و کتاب پولدار شد، اما در عوض در موقعیتهای دیگه هزینه ها و مخارج اون رو جبران می کنه، مثلا در ایران مرسدسی که در آمریکا حدود $70000 (طبق سایت یاهو)، در ایران 230000000 (تقریبا $230000) باید بخری و جالبه که خیلیها هم این پول رو می دند. مطمئنا برای احساس خوشبختی و رضایت از زندگی داشتن پول لازمه ولی کافی نیست، به نظرم کسی که می خواد مهاجرت کنه باید شرایط ایران و کانادا (یا هر کشور دیگه) رو در نظر بگیره (از نظر مسائل اقتصادی)، معمولا در ایران می تونه بی حساب کتاب پولدار بشه ( نسبت به کانادا) و خیلی درگیر مسائل مالیاتی و … نباشه اما سطح وکیفیت زندگیش پائین تر باشه؛ اما در کانادا (یا امثال کانادا) باید بیشتر کار کنه (ساعت کار مفید) مالیات بده و … و در اکثر موارد(مثل رانندگی) در چارچوب قانون باشه، ولی احساس آرامش بیشتری داره.

و متاسفانه همین روال غلط و نابسامانی اقتصاد باعث ایجاد شغل های کاذبی شده که روز به روز آرامش رو بیشتر از زندگی مردم دور میکنه.

Salam Laleh joon , man ghablan ham wasat comment gozashte boodam va azat soal kardam , tozihati ke midi wase kasayi ke taze oomadan kheyli mofide
ba in hame gereftari va mashghale adam bayad kheyli khosh ghalb bashe ke vaght bezare va be digaran bedoone hich cheshmdashti ettellat bede , omidvaram hamishe movafagh bashi va behtarin wasat pish biad ,

ممنونم سوگل عزیز.
از آشنایی با دوستای خوبی مثل شما خوشحالم. امیدوارم همیشه شاد و خوشحال باشید

فکر میکنم یک راه حل ساده واسه دوستانی که دوست دارند ملک و املاک زیاد داشته باشند هست. هیج احتیاجی به اینکه مالتون رو اینجا بیارید یا اینجا براش برنامه ریزی کنید ندارید. کاملا بسته به هدفتونه.شما اینجا با Downpayment خیلی ناچیزی میتونید خونه داشته باشید واحتیاجی به اینکه خونه زندگی ایرانتون رو بفروشید ندارید. اگه درامد معقولی داشته باشید واینجوری نباشه که 1 نفر کار کنه و چند نفر بخورند میتونید پس انداز خوبی داشته باشید و اونو بجای تو کانادا تو ایران سرمایه گذاری کنید. من و همسرم هر چقدر هم که سعی کنیم ولخرجی کنیم حقوق یکیمون همیشه پس انداز میشه و پارسال تصمیم گرفتیم یک اپارتمان تو ایران بخریم . تا قبل از این تصمیم طی یک طرز فکر همیشگی که رمین ارزش داره بودیم،اما دیدیم ترجیح میدیم به جای اینکه اپارتمان فعلی و پس اندازمون یهو تبدیل به ویلا کنیم اینجا،بهتره condo فعلی نگه داریم وسرمایمون رو تو کشور خودمون ببریم که هر چند حساب کتاب نداره اما تاریخ نشون میده که هیچ وقت هیچکی از خرید خونه توش پشیمون نشده.
خلاصه وقتی 20،30 سال ایرانی فکر کردیم دلیلی نداره با اومدن به اینجا یهو تغییر کنیم، میتونیم از مرایای هر دو جا استفاده کنیم.

ممنون بابت راهنمایییت. این دوست من تو ایران یه شرکت ساختمانی خیلی بزرگ داره و بعد از 3 سال هم که اینجاست هنوز اون شرکت رو تو ایران داره و درامدش هم توی ایران رقمش نجومیه. منظور من اصلا این نبود که نمیدونه چطوری سرمایه اش رو بیشتر کنه یا اینکه قصد داره سرمایه اش رو از ایران خارج کنه. اون ناراحتِ از اینکه چرا نمیتونه اینجا هم شغل بساز و بفروش رو داشته باشه و به همون اندازه سود کنه. اینجا هم همون شغل ساخت و ساز رو داره و لی معتقده اصلا سودش با سودی که این شغل تو ایران داشت قابل قیاس نیست و همین موضوع رو بهانه ای کرده برای نگرانی و افسردگی. امیدوارم منظورم واضح باشه. این مطلب راجع به دوستم فقط یه مثال بود راجع به آدمهایی که طرز نگاهشون باعث بروز نگرانی هاشون میشه. این طرز نگاه میتونه نسبت به هر چیزی باشه. حتی سلیقه آدمها نسبت لباس پوشیدن و دکوراسیون.

لاله عزیز این پستتون مثل قبلیها خیلی عالی بود من کاملا با اینکه احساس رضایت بستگی به تفکر افراد داره موافقم و همینطور اینکه سبک زندگی اینجا متفاوته. واقعا آرامش زندگی اینجا خیلی بیشتره این واقعیت غیر قابل انکاریه .
مرسی

ممنون مریم جون ار لطف و محبتت
خوشحالم که میبینم از زندگی در کانادا و شرایطتون راضی هستید و به این حس آرامش رسیدید.
همیشه شاد و سرخوش باشید.

آخه من نمیفهمم آدم این همه پول رو میخواد چیکار؟ بابا به اندازه ای که راحت زندگی کنی و حالا یه پس انداز کوچیک یا یه ملک کوچیک برای آینده بچه ات کافیه دیگه. آدم که با خودش نمیخواد ببره اون دنیا. از این آدمهای حریص منم میشناسم.

سلام لاله جان
من میخوام نظرم را راجع به نویسنده این وبلاگ بگم
رفتم یه سر به شانتمیس زدم دیدم یه پست بهت تقدیم کرده و من چون هر دوی شما را دوست دارم هم یه کامنت برای شانتمیس گذاشتم هم بدو بدو اومدم اینجا که بهت بگم من هم خیلی ازت ممنونم چون مطالبت بسیار مفید و روشنگرانه و واقع بینانه هست
ممنون که این همه وقت میزاری ممنون که اینقدر بیانت شیواست ممنون که اطلاع رسانی میکنی ممنون که برای ما مینویسی
و…. و ممنون لاله جون که این همه گلی..(منظورم اینه که هم اسمت نام گله هم ذاتت گله)

ممنونم الهام جون از این همه محبتت. شما دوست های خوبم همیشه من رو شرمنده میکنید. ممنونم به خاطر این همه مهربونی و خوش قلبی.

با اجازتون يه پست روي اين يادداشت شما نوشتم. ممنون از شما

تا وقتی افسار دست خانوم ها باشه آرامش یعنی باد هوا…
تا وقتی که اینچ تلویزیون نامحدود باشه..تا وقتی که قدرت موتور ماشین نامحدود باشه…تا وقتی که تعداد طبقات خونه…
تا وقتی که چیزی واسه خواستن هست ارامش خیالی بیش نیست

به به . به به.
ببین کی اومده.شما که ظاهرن در آرامش مطلق به سر میبرید که سالی یه بار آپ میکنید ))
)))

مرسي دخترم

خواهش میکنم پسرم

جاه طلبی بعضی آدمها تمومی نداره ! یعنی تعبیرشون از زندگی اینه که زندگی یه مبارزه ی تمام عیاره و به معنی واقعی جنگه!
خب معلومه هر کی وسط جنگ بخواد احساس آرامش کنه کشته میشه! یعنی میدونی اینا خودشون از این طرز فکرشون لذت میبرن و اون حالت نگرانی و زیاده خواهی و … جزوی از وجودشون شده!

زندگی جنگ نیست! مبارزه نیست! جاه طلبی بیش از حد میتونه ادم رو و احساساتش رو نابود کنه! زندگی فرصتی برای فهمیدن خیلی چیزاست که جاه طلبی نمیذاره ادم اونها رو بفهمه! وقتی هم که بفهمه خیلی دیره!

واقعا اینطور آدمها به دنبال ثروت برای ارامش نیستند. فقط میخوان بیشتر و بیشتر داشته باشن.