سلام آرزو جون، خوش اومدی
شاد باشی

خیلی وقته که وبلاگ شما را می خونم اما تا حالا چیزی ننوشته بودم. با خواندن این مطلب نتونستم چیزی ننویسم. من یک ماه و نیم که به ونکوور اومدم . همیشه عاشق عید نوروز بودم یک حال و هوایی برام داشته . امسال که دور از وطنم خیلی احساس دلتنگی می کنم.با خودم می گم کاش بعد عید می اومدم . فکر کنم اوایلش برای همه سخته و باید تحمل کرد.
همیشه سلامت باشید.

خوش اومدی ستو جان. امیدوارم همیشه خوب و خوش باشی و سال خوبی رو شروع کنید

مرسی خانومی. پس شما هم بهاری هستید

دلم گرفت از اینکه گفتی فضای شهر اینطوری خلوت و خالی بوده. واقعا حیف از این همه بهانه های کوچیکی که برای شادی کردن تو فرهنگمون داریم و متاسفانه روز به روز ازشون دورتر و دورتر میشیم.
عکسها رو به صورت ماکرو گرفتم و فلاش هم زدم. سرعت رو هم زیاد کردم. اولین بار بود که از پروانه ها عکس میگردم و خیلی لذت داشت.
نایاگرا فالز دیدنی های زیادی داره. مردم اینجا بیشتر برای کازینو هاش میرن و شهر خیلی زنده ایه.
ولی اگه بخوای یه روزه بری یعنی صبح بری و عصر برگردی فقط همون آبشار رو وقت میشه بری ببینی و پشت آبشار و کشتی که سوارش میشن و تا دم آبشار میره، که همه وجود آدم رو میلزونه از بس عظمت داره.اون سینما هم اگه اشتباه نکنم یک ساله که راه افتاده. ما دفعه دوم که رفتیم با اینکه شب رو هم موندیم و در واقع دو روز اونجا بودیم باز خیلی جاها موند که گفتیم دفعه بعد بریم

ممنونم خورشید جون.
واقعا من همیشه اسفند که میشد همه استرس اینرو داشتن که سال بعد چه اتفاقی میافته. چی چقدر گرون میشه و …
آدمی ِ و عادت کردن. به همه چیز عادت میکنیم.

ممنونم پریسا جون.
منم دلم برای ایران تنگ میشه.ولی همونطور که گفتم “غصه اینکه چرا ایران نیستم رو نداشتم، برعکس غصه دار بودم که چرا ایران، اینجا نیست”. این خودش عین ِ دلتنگیه، اما منظورم این بود که بیشتر دوست داشتم این دلتنگی رو اینطوری بر طرف کنم که ایران، اینجا تو این شادیها باشه. دلم برای این گرفت که چرا مردم توی ایران به جای شادی و شور باید این نگرانی ها رو داشته باشن. و فکر نمیکنم این دلتنگی ها با رفتن به ایران بر طرف بشه چون فکر میکنم برای خود من بیشتر هم میشه.

ممنون
صدا و سیما که جز تحریف حقایق کار دیگه ای در مورد دکتر و فعالیت هاش انجام نمیده.
وبلاگستان تنها فضایی ست که در اختیار ماست. منتظر مطالبتون در این زمینه هستم.
جالبه که من اصلا نمیدونستم امروز 14 اسفندِ و دیشب همش به یاد دکتر مصدق بودم. با اینکه هیچ موقع ایشون رو ندیدم

عکسهای زیبایی است مرسی.

اما در مورد رسوم ایرانی باید بگم حفظ این رسوم در اونجا خیلی خوبه سعی کنید ادامه بدید.از ازادی اجتماعی لذت ببرید.خوبه اینجا نیستید تا ببینید مردم در چه بلاتکلیفی گرفتار شدند .دیشب مجلس تصویب کرده سوبسید انرژی از تیرماه اینده حذف بشه واین یعنی انفجار قیمتها.یعنی ….

ممنونم
حذف سوبسید انرژی در کل چیز بدی نیست. من معتقدم اونی که داره و چند تا ماشین میخره، اونهم از نوع پر مصرف نباید به اندازه اونی که فقط یه ماشین داره، از سوبسید استفاده کنه. اما به دلیل همون فرهنگ غلط و سودجویی خیلی ها، باز هم اونی که با حذف سوبسید ضرر میبینه قشر متوسط و بی بضاعت جامعه است.

اينجا ايران نيست هم كه اسم وبلاگ من و ايران خيلي وقته كه غربت شده……..همه ايروني ها غريب شدن و سرگردون!

)) کرم های بیچاره رو سوراخ میکردی و زنده به گور میکردی؟

بس که همپایش غم و ادبار می آید فرود
بر سر من عید چون آوار می آید فرود
می دهم خود را نوید سال ِ بهتر ، سالهاست
گرچه هر سالم بتر از پار می آید فرود
در دل من خانه گیرد ، هر چه عالم را غم است
می رسد وقتی به منزل ، بار می آید فرود
رنگ راحت کو به عمر ، -این تیر پرتاب اجل- ؟
می گریزد سایه ، چون دیوار می آید فرود
شانه زلفش را به روی افشاند و بست از بیم چشم
شب چو آید ، پرده خمّار می آید فرود
بهر یک شربت شهادت ، داد یک عمرم عذاب
گاه تیغ مرگ هم دشوار می آید فرود
وارثم من تخت ِ عیسی را ، شهید ثالثم
وقت شد، منصور اگر از دار می آید فرود
بر سر من عید چون آوار می آید ، امید !
بس که همپایش غم و ادبار می آید فرود

سلام
بسیار زیبا بود .
امیدوارم هیچوقت همراه عید غم و ادبار فرود نیاد