دیدگاه‌ها برای: هموطن سبزم، سلام

با: مرضیه

مرضیه — Wed, 03 Feb 2010 15:13:22 +0000

gxthلطفا به این آدرس هم می تونی ایمیل بزنی
مرسی

سلام
مرضیه جان متاسفانه من به دلیل مشغله کاری نمیتونم به ایمیل ها جواب بدن. اگه دوست داشتید سوالتون رو همینجا با اسم مستعار مطرح کنید.
موفق باشید.

با: مرضیه

مرضیه — Wed, 03 Feb 2010 15:01:23 +0000

سلام لاله جون
مرسی بخاطر نوشته های زیبات.
آدرس ایمیلت رو پیدا نکردم میشه برام بذاری؟ یه مشورت میخوام باهات کنم.
مرسی

با: فرشته

فرشته — Tue, 02 Feb 2010 23:24:08 +0000

تمام اونهایی که نوشتی درد دل من هم هست، حرفهای من هم هست کااااااااش ایرانی ایران بودیم !!!

امیدوارم ایران به زودی به روزهای خوب و پر از آرامش برسه

با: فرامرز

فرامرز — Tue, 02 Feb 2010 08:32:45 +0000

با سلام
مقایسه جالبی بود
خوشا به حال شما که توانستید و رفتید
انشاء ا… ما هم بتوانیم بیاییم

سلام،
امیدوارم به همه آرزو های خوبتون برسید.

با: پریسا

پریسا — Mon, 01 Feb 2010 16:10:26 +0000

نوشته زیبایی بود لاله جان. به امید آنروز ….

به امید آن روز، لحظه رو با دلهره اما امیدوار، میشمارم

با: علی

علی — Mon, 01 Feb 2010 10:15:31 +0000

سلام .
دائم در ذهنم زمزمه میکنم دستهایم را در باغچه میکارم سبز خواهندشد میدانم
به من هم سر بزنید و یادداشت زیبای مهسا امر آبادی را بخوانید
rahesabzeomideiran.blogspot.com

با: مارال

مارال — Mon, 01 Feb 2010 10:05:31 +0000

دلم غش رفت لاله جان . خوشحالم كه تو هنوز دلت براي ايران مي‌تپه . هر جا كه هستي خوش باشي .

ممنونم مارال جان، من هم یه دنیا آرامش و رضایت و شادی رو برات آرزو میکنم

با: naji

naji — Mon, 01 Feb 2010 09:40:36 +0000

در آستانه چهلمین روز رحلت آیت الله منتظری و جان یافتن سیاق دوباره اعدام های دهه شصت توسط نظام ،به نگاهی به کتاب “رنجنامه سید احمد خمینی به آیت الله منتظری” پرداخته ایم.به حتم برای هر دوستدار حقیقتی نکات نگفته و پنهان و پیدای زیادی دارد.

با: استوانه

استوانه — Mon, 01 Feb 2010 07:04:28 +0000

متن زیبایی بود هرچند من در تمام مدتی که آن را می خواندم از حسادت به نویسنده اش می مردم

ممنونم.
شما و حسادت ؟!

با: محسن

محسن — Mon, 01 Feb 2010 05:40:37 +0000

آدما نسبی زندگی میکنن. بسته به میزان امیدی که به ادامه حیات دارن کجدارو مریض اوضاع و احوال خودشونو همیشه میسنجند. همیشه. یعنی در هرلحظه از عمرمون داریم مقایسه میکنیم. فلان زمان با فلان زمان …. با …. …. با …..
اینه که سیستم زندگی نسبی میشه. یک زندانی انفرادی وفتی میره به بند عمومی انگار رفته بهشت. همین زندانی بعداز یک مدتی بازم ناراحته و وقتی میره هواخوری انگار رفته بهشت……… میاد بیرون. بعد مدتی بیرون براش زندانه. میزنه میره بیرون تر اونجام همین طور………. بعدش آدم به گذشته که نگاه میکنه میبینه که تعداد روزهایی که دوست داشته همیشه عمرش اونجوری بگذره بیشتر از ده دوازده روز نیست. این وسط ناخوشی ها رو هم فراموش میکنه و همون ده دوازه روز میشه همه عمر و تراکمش توی هر دوره ای از دوره های زندگی بیشتر باشه اون دوره میشه بهترین دوره زندگی………..
من دارم چی میگیم؟
دیگه نمیگم

مفهمم
گاهی وقتها آدم وقتی از زندان آزاد میشه میفهمه دغدغه اش فقط آزادی خودش نبوده. دغدغه اش فقط آزادی بقیه زندانیها هم نیست. دغدغه اش اینه که دوست نداره زندان وجود داشته باشه.