* دیروز زمان وقوع زلزله من و همسرم بیرون از شرکت بودیم، رفته بودیم هوا خوری و قهوه خوری. وقتی برگشتیم یکی از همکارا پرسید شما هم خیلی لرزیدید؟ من فکر کردم منظورش اینه که بیرون هوا سرد بود؟ گفتم نه هوا خیلی گرم بود بعد یکی دیگه از همکارا گفت نه زلزله رو میگه ))) کلی همه در مورد زلزله صحبت میکردن و به فامیل و دوستان زنگ میزدن که وای زلزله رو دیدین؟ خونه شما هم خیلی لرزید و …. نمیدونم مردم اینجا چرا بابت همه چی اینقدر ذوق میکنن، ایقدر از زلزله دیروز خوشحالن که خدا میدونه، به خر تیتاپ میدادی اینقدر کیف نمیکرد. توی راه هم رادیو همش در مورد زلزله حرف میزد و با مردم مصاحبه میکرد و صحبتهای مردم هم جالب بود. اکثرا هم ذوق زده بودن. با یه خانومی تو خیابون مصاحبه میکردن (تو تلوزیون) میگفت: وای، شگفت انگیزه، فکرش رو بکنید یک اتفاقی در جایی افتاده و شما صدها کیلومتر اون طرف تر اون رو حس میکنید. وای فوق العاده ست.

* هم همین جور فیلم میفرستادن از لحظه وقوع زلزله و تلوزیون هم میگفت فیلم هاتون رو حتما برای ما بفرستید تا پخش کنیم. آدم اینقدر ندید بدید ندیدم والله. حالا من توی راه به همسرم میگم احتمالا داون تاون بیشتر زلزله رو حس کردن این روزها هم که همش استرس تامین امنیت اجلاس G20 رو دارن لابد فکر کردن بمبی چیزی بوده. بعد دیدم خیلی ها همین طور فکر کرده بودن.

* همکارم میگه من دیدم همه بلند شدن و دارن از هم میپرسن که زلزله بود یا که چی! بعد من اومدم از شما بپرسم که وای دیدین زلزله رو که دیدم نیستید تو کیوبتون، آخه شما دوتا اینقدر ساکتید همیشه که بود و نبودتون فرقی نداره! واقعا من الان بی اندازه احساس مفید بودن و معجزه حضور بودن دارم. فکر کن بیان بهت بگن بود و نبودت تو شرکت فرقی نداره. میگم آخه من برنامه نویسم چه سر و صدایی میتونم موقع کار کردن از خودم در بیارم. میخوای آواز بخونم؟ یا هر ساعت مثل گنجیشکِ تو ساعت، اعلام حضور کنم براتون؟

]]> http://barani.ca/2010/06/diary-2/feed/ 9 http://barani.ca/2010/06/would-you-mind-developing-these/ http://barani.ca/2010/06/would-you-mind-developing-these/#comments Wed, 23 Jun 2010 13:14:49 +0000 لاله http://barani.ca/?p=3450 مدتیه با خودم میگم کاش وقتی با مردم تو کوچه و خیابون و محل کار صحبت میکردم  زیر نویس داشتن، من اگه میتونستم حتما اینکار میکردم، حالا ایده ش رو دادم اونایی که میتونن بسم الله (زیرنویس فارسی نه ها، زیر نویس ها به همون زبانی باشن که گوینده داره صحبت میکنه)

حالا که زحمت میکشید یه Shortcut Key برای جستجو تو دنیای خارج از کامپیوتر هم بذارید همون Ctrl+F خوبه اینکه مثلا دنبال یه موضوعی تو یه قرارداد 20 صفحه ای هستم و قرارداد هم کاغذیه راحت بشه رفت سر همون موضوع.

حالا که اینقدر با مرامی قربونت یه امکان هم بذار که وقتی دنبال عینکم میگردم بشه راحت پیداش کرد، مثلا بشه بهش زنگ زد یا پیجش کرد.

فکر کن اگه بعضی از امکاناتی که بهشون عادت کردیم و انحصاری هستند، عمومی میشدن چقدر خوب بود؟ یا نه! شاید اگه این امکانات نبودن و اینقدر تنبل نشده بودیم چقدر عالی میشد. حالا که دیگه تنبل شدیم رفت پی کارش، بی خیال آب از سرمون گذشته بهتره رو این سه پروژه ای که تعریف کردم کار کنی هوم

]]> http://barani.ca/2010/06/would-you-mind-developing-these/feed/ 4 http://barani.ca/2010/06/green-finger/ http://barani.ca/2010/06/green-finger/#comments Thu, 17 Jun 2010 16:04:46 +0000 لاله http://barani.ca/?p=3428 * دیروز باد شدیدی می وزید و امروز هوا خیلی خنکه، بخوام از جنبه غُرغُر آمیز به قضیه نگاه کنم باید بگم یکم سرده. چند تا ساقه از رز ها رو که هفته پیش هرس کرده بودم و گذاشته بودم تو لیوان آب، جوونه زدن و امروز میخوام بکارمشون توی گلدون، خانوم همسایه بهم گفت که انتهای ساقه رو کمی پودر مخصوص تسریع ریشه بزنم و بعد بذارمش توی خاک. گفت اثر میکنه و تو هر فصلی از سال میتونی تعداد بوته های رزها رو بیشتر کنی. بعد میبینی که چقدر سبز انگشتی شدی

* دیشب برای نهار امروز ته چین مرغ درست کردم، با همون روش من در آوردی خودم. برنج رو آبکش نمیکنم، با آب مرغ و بقیه مخلفات ته چین یعنی مخلوط تخم مرغ و ماست و زعفرون و کره و دارچین و مرغ ریش ریش شده دمپخت میکنم، بی اندازه لذیذ و خوشمزه میشه

* برنجهای باسماتی که اینجا میخریم رو با یه کوچولو برنج دودی مخلوط می کنم تا عطر برنج دودی، برنج رو عطر و طعم برنج واقعی بده. آخه برنجهای اینجا خوش قد و بالا هستن اما خوش طعم و خوش عطر؟! نمیشه گفت نیستن اما عطر و طعم برنج ایرانی که تو ایران میخریدیم و میخوردیم رو ندارن. برنجهای اینجا حتی اونهایی که بسته بندی ایرانی دارن باز هم اون برنجهایی که تو ایران می خریدیم نمیشه. خلاصه که برنج دودی رو از آجیل فروشی تواضع میخرم و با برنج معمولی مخلوط میکنم، اونروز توی سوپر مارکت ایرانی چشمم خورد به یه کیسه که روش نوشته بود برنج دودی باسماتی، هی داشتم نگاه میکردم، یهو فروشنده گفت برنج دودیه، گفتم میدونم آخه برنج پاکستانیه، مگه باسماتی هم دودی داره. گفت نه برنج پاکستانیه اما تو آلمان دودی شده و بسته بندی شده. بسته باز شده نداشت، یه کیسه یک کیلویی خریدم که تست کنم، آوردم خونه میبینم بوی زغال میده، میگم الکی نیست که، نمیشه برنج پاکستانی رو تو آلمان دودی کرد و بعد آورد تو کانادا به ایرانی ها فروخت. هر چیزی اصول خودش رو داره، حالا درسته من کمی سخت گیر و تا قسمتی در این موارد وسواس دارم اما خداییش این یکی اصلا هیچ رقمه جایگزین نداره. خدا این آجیل تواضع رو برای ما نگه داره و خدا رو شکر که الان یه شعبه بزرگ و درست و حسابی هم تو ولایت ریچمند هیل داره تا ما هم همیشه سوهان ترد و تازه قم و آلوچه جنگلی و … داشته باشیم

* هر چند وقت یک بار گیر میدم به یه کار خاص. به طور تناوبی البته، الان دوباره گیر دادم به طراحی ناخون، انواع طرح های جدید رو تو اینترنت پیدا میکنم و رو ناخن هام پیاده میکنم، یه سری لوازم مخصوص و قلمهای مخصوص هم دیدم که تو e-bay سفارش دادم بیاد هر روز با یه مدل لاک و طراحی میام سر کار، تو ایران داشت یادم میرفت که من هم زن هستم، کم کم داره یادم میاد. یادم بودا یکبار شمردم 35 تا لاک داشتم اما هیچوقت نمیشد استفاده کنم، کجا آخه؟! شرکتمون خصوصی بود اما پروژه برای وزارت خونه ها و سازمانهای تابعه داشت از اون هایی که هر روز باید میرفتم ماموریت، اوخ اوخ یه بار رفتم دادگستریِ کل ماموریت، دم در گفتن مانتو شما تنگ بید، نبید اما خوب مسوول ِگیر باید یه گیری بده دیگه، من هم گفتم تنگ نیست، کوتاه شاید اما تنگ نه، نیست. بعد گفت هم تنگه هم کوتاه، اینطوری که نمیشه بری تو، به زور راهم دادن. بعد فکر کن لاک هم میزدم همون جا یه حکم میگرفتم احتمالا. البته نا گفته نمونه توی ایران خیلی از دوستام خیلی خانومانه میگشتن و میپوشیدن اما خوب موقعیت شغلی و کاری من بهم این اجازه رو نمیداد، اون اواخر هم که اونجا بودم یادمه به علت ایجاد خطر برای اجتماع و در جهت تامین امنیت، لاک زدن جیز شناخته شده بود. الان هم که بلا به دور برنزه بودن هم تو ایران جرم شناخته شده و جریمه اش هم 25000 تومنه، من که به صورت خدا دادی برنزه هستم احتمالا بایستی خونه نشین میشدم.

پینوشت: برگه جریمه بابت لاک ناخن!!!!

نمیدونم چندتا از دوستانی که اینجا رو میخونن با Tangram puzzle آشنایی دارن، اما مطمئنن خیلی از شما هم مثل من این پازل رو بازی کردید. من اولین بار 4 ساله بودم که این با این پازل آشنا شدم. شاید این بازی برای یه بچه چهار ساله بازی نسبتا سنگینی باشه و بچه ها تو این سن علاقه ای بهش نشون ندن. اما من شدیدا بهش علاقمند شدم. از همون اول هم که این هفت قطعه وارد خونه ما شد پدر و مادرم خودشون با علاقه شروع کردند به بازی کردن و برای من هم توضیح دادن که چطور باید بازی کرد. اول همون مربع معروفش رو درست کردن و به من هم یاد دادن، بعد یکی دو تا از معماهاش رو البته از روی جوابش درست کردم. کم کم اونقدر بهش علاقه پیدا کردم که ساعتها مینشستم و اشکال مختلفش رو درست میکردم. بدون اینکه از راهنماش یا راهنمایی دیگران استفاده کنم. یکبار یکی از مثلث های کوچولوش گم شد و دیگه پیدا نشد، با یک قطعه پلاستیکی که از شبکه کولر جدا کردم یکی کپی همون قطعه درست کردم. کارد میوه خوری رو روی گاز داغ کردم و با زحمت قطعه پلاستیکی رو باهاش برش دادم. اینقدر معماهاش رو انجام داده بودم که دیگه با نگاه کردن به معماهای جدید و خیلی سخت هم سریع میتونستم بگم چه قطعه ای کجا قرار میگیره. یه روز کتابچه ای که معماهاش رو پیشنهاد داده بود گم شد و دیگه پیدا نشد. خودم مینشستم و قطعاتش رو کنار هم میچیدم و جاشون رو عوض میردم.

تصویر سمت راشت معما و سمت چپ جواب معماست

شاید فکر کردن و تمرکز روی این معما بود که به هندسه علاقه مند شدم  هر مسئله سختی رو که میدیدم همون لحظه مسئله رو حل شده میدیدم. انگار که بارها و بارها اون رو حل کرده بودم. سرعت انتقال ذهنم خیلی زیاد بود. حتی در و دیوار و هر چه که شکل هندسی داشت رو تو ذهنم براشون مسئله طرح میکردم و حلشون میکردم.

از اون روزها سالها میگذره، نمیدونم الان یکی از اون سوالهای حتی آسون هندسه رو بذارن جلوی من میتونم حلش کنم یا نه. فکر میکنم دیگه تمرکز اون روزها رو ندارم.

چند روز پیش همسرم تعداد زیادی بازی رو ریخت رو iPad م و همینطور که داشتم بازی ها میدیدم tangram puzzle  رو دیدم که نسخه iPad ش رو هم طراحی کردند. اینقدر ذوق زده شده بودم که باورم نمیشد. دیگه قطعه هاش گم نمیشن و با خیال راحت میتونم بشینم و معماهاش رو حل کنم. موقع بازی کردن هم یک موسقی ریلکسیشن تو بک گراند بخش میشه که برای تمرین تمرکز فوق العادست. این چند روز احساس میکنم تمرکزم رو به دست آورد و خیلی از این بابت خوشحالم، حتی خوابم هم بهتر شده و دیگه زیاد خواب نمیبینم. شاید دیگه نتونم سوالهای هندسه رو تو هوا بزنم و درجا حل کنم اما همینکه بتونم رو مسائل روزمره ام تمرکز کنم هم، دنیایی ارزش داره و از این بابت خوشحالم.

تعدادی از معماهای این بازی که به شکل انسان هستند. که دو تای آخر در واقع جواب دو معمای اول هستند.

تا خونه 2 کیلومتر فاصله بود. یک کیلومتر سربالایی و بقیه اش سرازیری یا صاف. قبل از سوار شدن تند تند دنده هاش رو مرور کردیم که چی به چیه. من دنده ها رو تو سربالایی هی عوض کردم تا رسیدیم جایی که باید می پیچیدیم و صاف بود حالا هر چی رکاب میزدم جلو نمیرفتم. هی دنده رو عوض میکردم، ولی جابجا، یعنی مناسب برای سربالایی عوض میکردم، بدتر میشد که بهتر نمیشد. کلی رکاب میزدم ولی همش ده سانت دوچرخه میرفت جلوتر. گفتم الان چراغ قرمز میشه و  من هنوز وسط خیابونم. از چراغ که رد شدم همسری گفت خسته شدی بقیه مسیر رو من با دوچرخه میام تو با ماشین. نصف راه رو که سربالایی بود رو من اومده بودم. دوچرخه رو دادم به همسری، از دو چرخه که پیاده شدم دیدم اصلا نمیتونم راه برم. دیروز هم همینطور، درست عین آدم آهنی. اما خیلی خیلی کیف داد. از وقتی اومده بودیم کانادا اصلا دوچرخه سوار نشده بودم وگرنه که دو کیلومتر چیزی نیست. از حالا به بعد هوا بهتر هم میشه، دیگه هر روز میرم دوچرخه سواری. دیروز هم یه دور تو محل باهاش زدم، عالی بود. همسری هم قراره یه دونه بخره. البته تحقیقاتش هنوز ادامه داره. امیدوارم زودتر تحقیقاتش تموم بشه و یه دوچرخه انتخاب کنه تا با هم بریم کنار دریاچه.

عکس زیر رو هفته پیش اینجا گرفتم. اینقدر اونجا از دیدن این منظره لذت بردم که حیفم اومد عکسش رو نذارم. هرچند اصلا یک درصد از اون حال و هوا تو عکس پیدا نیست. منظره ش خیلی پروانه ای بود، عکسش اما یکم فقط پروانه ای شده، شما فضا رو اینطوری تصور کنید که این چند تا پروانه آبی رنگ عین یه رشته دنبال هم دور و بر این آبشار کوچولو پرواز میکردن.

بقیه عکسها رو هم به زودی میذارم.

inuckshuk ها در اندازه های کوچک و بزرگ ساخته میشوند، با یک سنگ یا تعدادی سنگ که بر روی پایه ای سنگی پیاده شده اند.  یک از معمول ترین اشکال inuckshuk همان شمایلی ست که به عنوان نماد المپیک زمستانی 2010 ونکور معرفی شد.

مردم کانادا علاقه زیادی به این شمایلهای سنگی دارند و در هر مکانی که سنگ یافت شود حتما چندین اینوک شوک ساخته شده توسط رهگذران هم دیده خواهد شد. بنابراین در هر سفری در حاشیه جاده تعدادی از inuckshuk های ساخته دست مسافران را خواهید دید

LG تلوزیون هایی با قابلیت پخش تصاویر سه بعدی  رو در نمایشگاه لاس وگاس معرفی کرد که گفته میشه این تلوزیونها از ماه می سال جاری قراره به بازار آمریکا بیاد هنوز قیمت دقیق این تلوزیونها اعلام نشده اما به گفته مدیر تولید این کارخانه در آمریکا پیش بینی میشه تلوزیونهای با قابلیت پخش تصاویر سه بعدی نسبت به انواع مشابه اما بدون این قابلیت دارای اختلاف قیمتی بین 200 تا 300 دلار باشند.

یک سال پیش زمانی که بعد از دیدن فیلم سینمایی Coraline راجع به اون و لذت تماشای فیلم های سه بعدی نوشتم تصور نمیکردم به این زودی این تکنولوژی به خونه هامون هم راه پیدا کنه و بتونیم لذت تماشای اونها رو توخونه هامون تجربه کنیم.

روز سه شنبه دو شبکه مهم آمریکایی -Discovery and ESPN- اعلام کردند که قصد دارند ایستگاهایی رو جهت ارسال سیگنال های سه بعدی به خانه ها راه اندازی کنند. که کانال ورزشی ESPN همزمان با شروع جام جهانی فیفا 2010 میتونه پخش این مسابقات رو به صورت سه بعدی پوشش بده.

انتظار میره رقبای ژاپنی LG هم از جمله سونی و پاناسونیک به دنبال رقیب کره ای خود تلوزیونهایی رو با این قابلیت وارد بازار کنند. البته بدیهی هست که برای تماشای این تلوزیونها و دیدن تصاویر سه بعدی باید از عینکهای مخصوص استفاده کرد که همین موضوع باعث شده افرادی که از این نمایشگاه دیدن کردند دارای نظرات متفاوتی نسبت به این تلوزیونها باشند از جمله اینکه به نظر عده ای از افراد اگر قرار باشه برای تماشای تلوزیون از عینکهای ویژه استفده کنند زیاد احساس راحتی نمیکنند! و به همین دلیل عقیده دارند شاید زیاد مورد استقبال قرار نگیره. باید دید و منتظر بود که آیا این شرکتها میتونند در آینده این قابلیت رو به این تلوزیونها اضافه کنند که بدون استفاده از عینک مخصوص تصاویرشون قابل رویت به صورت سه بعدی باشه یا نه؟ پیش بینی شما چیه؟

یکی از نمایندگان مدیر اجرایی شرکت سونی ادعا کرده بین یک سوم تا نصف تولیدات سالیانه تلوزیونهای سونی تا سال 2013 به تولید این تلوزیونها اختصاص خواهد یافت. که البته با ورود این تلوزیونها و تجهیز خانه های مردم به این این گروه از تلوزیونها موج جدیدی از تولید برنامه ها، گیمها و فیلمها به راه خواهد افتاد که قابل استفاده به وسیله این تلوزیونها باشند.

دیشب من برای اولین بار فیلمی رو که از این تکنولوژی استفاده کرده بود رو دیدم .یه فیلم کارتونی به اسم Coraline .من یکی واقعا لذت بردم.بینظیر بود.کاملا میشد خودت رو توی اون فضا حس کنی.تصور کنید یه روزی برسه که به همه این تکنولوژی ها دست پیدا کنیم و همزمان نصویر و صدای سه بعدی و طعم و بو رو موقع نمایش فیلم داشته باشیم.

*یادمه دوره دانشجویی، زمانی که هارد 270 مگا بایتی رو تازه تو PC هامون استفاده میکردیم و فکر میکردیم این دیگه آخر تکنولوژیه چقدر تعجب میکردیم از شنیدن صحبتهای استادمون که میگفت چند سال پیش برای نوشتن یه برنامه ساده مجبور بودیم کارت پانچ کنیم و ببریم سازمان برنامه و یک هفته بعد بریم بگیریم و تازه ببینیم کجا ها Error داشته تا برطرف کنیم.

باور نمیکیردیم که همه این پیشرفتها در عرض چندسال اتفاق افتاده.گاهی وقتها که دور هم جمع میشدیم به خنده و شوخی از روزهایی که میگفتیم که مثلا علم پیشرفت کنه و مثلا با کامپیوتر بتونیم عکس بیبینیم.اون موقع حتی تصور دوربین دیجیتال رو هم نمیکردیم.احساس میکنم این سالها سرعت پیشرفت تکنولوژی و تغییراتش باور نکردنیه.نمیدونم چندسالِ دیگه از خوندن این پست خندمون میگیره! درست مثل الان که دارم به چندسال پیش میخندم که دیدن عکس و فیلم روی کامپیوتر به نظرمون یه کاری بود که شک داشتیم بشر به این سادگی ها و به این زودیها بهش دست پیدا کنه.خندم میگیره وقتی یادم میاد اولین دوربین دیجیتالی رو که دیدم چقدر ذوق زده شده بودیم و باورمون نمیشد. یه دوربین دیجیتال که عکسهاش رو روی دیسکت 1.44 مگا بایتی ذخیره میکرد.اینقدر این تکنولوژی سریع پیشرفت کرد که خیلی ها این دوربین دیجیتالی  که گفتم رو شاید ندیده باشن.یهو مردم دیدن دوربین دیجیتال اومده که عکسهاشون رو میتونن با کیفیت خیلی خوب روی رم های کوچولویی ذخیره کنند.

*بیایید یه لیست بنویسیم از پیشرفتهایی که ممکنه در آینده در زمینه تکنولوژی داشته باشیم.اصلا یه لیست بنویسم مثلا 5 سال دیگر در چنین روزی.مطمئنم سر 2 سال نشده به لیستمون و افکارمون میخندیم.

شما چی فکر میکنید؟

پی نوشت 1: 2 ماه پیش که رفته بودیم نایاگرا فالز یکی از دیدنی هایی که جزء دیدنیهای پیشنهاد شده پکیج های توریستی بود Fury بود. تابستون هم که رفته بودیم تبلیغش رو دیده بودیم ولی فرصت نشد بریم. اینبار رفتیم و خیلی هم جالب بود. اولش که یک فیلم کارتونی نشون میداد از تاریخچه نایاگرا فالز که چطوری به وجود اومده.از عصر یخبندان و … بعد هم فیلمی رو نشون میداد به این صورت که شما روی یک صفحه بزرگ می ایستادید و بعد همزمان که فیلم نمایش داده میشد مثلا قسمتهایی که یخها شکسته میشد صفحه زیر پای شما تکونهای شدیدی میخورد طوریکه شما با او صدای سه بعدی و تصویر فوق العاده کاملا خودتون رو توی اون فضا حس میکردی.یه جاهایی حتی وزش باد رو به وسیله دستگاه ایجاد میکردن و حتی قطرات آب و آبی که پودر شده بود و به صورتتون میخورد.جایی که مثلا شما پرت شده بودید روی یه قطعه یخ و با سرعت روی رودخونه به سمت آبشار پیش میرفتید و روی رودخونه بالا و پایین میرفتید رو میتونستید با همون سرعت و با کمک تکونهای کاملا هماهنگ صفحه زیر پاتون به طور کامل و هجان انگیزی حس کنید.و آخر سر هم پرتاب شدن از آبشار رو کاملا شبیه سازی شده تجربه میکردید.تمام مدت هم شما میتونستید روپوش پلاستیکی رو که قبلش بهتون داده بودن رو تنتون کنید تا که خیس نشید. آخر فیلم هم به شما تبریک میگفتن که در سقوط از آبشار نایاگرا نجات یافتید.

پی نوشت 2:اینجا میتونید قسمتهایی از فیلم Coraline رو ببینید.

Fury

]]> http://barani.ca/2009/02/3d-movie/feed/ 13