ساعت نزدیک به چهار بعد از ظهر بود که دوستانمون از راه رسیدن. من و همسری به محض دیدن دوستان شروع کردیم با هیجان از پریدن تو آب و شنا کردن صحبت کردن و تشویق دوستان برای شیرجه زدن و شنا کردن تو آب سرد دریاچه. اول از همه همسر دوستم تصمیم گرفت تا آبتنی کردن تو دریاچه آب سرد رو تجربه کنه و دوباره همه دوربین به دست منتظر بودیم تا شجاعت دوستمون رو به ثبت برسونیم. من هم همچنان توصیه میکردم، به هیچ چیز فکر نکن فقط یک… دو… سه… که دوستمون همون لحظه پرید توی آب و همگی جیغ کشان ابراز خوشحالی کردیم. واقعا به امتحانش میارزید و این روزها گاهی وقتها که با همسری یادی از اونروزها میکنیم، میگیم ای کاش بیشتر شنا کرده بودیم و دلمون تنگ میشه برای دریاچه و سرمای غیر قابل تصورش

بعد از اینکه دوباره به اتفاق دوستانمون کمی شنا کردیم، استراحتی کردیم و تنقلاتی خوردیم و برای دیدن غارهایی که روز گذشته شناسایی کرده بودیم به راه افتادیم.

باز هم مسیر سخت و صخره های بین راه رو پر انرژی و خستگی ناپذیر طی کردیم و به غار اول رسیدیم. به بالای صخره های روی غار رفتیم تا منظره زیبای دریاچه رو از بالای صخره ها به همراه دوستان تماشا کنیم.

مدتی رو به استراحت و تماشای دریاچه و تشویق شیرجه زنانی که از ارتفاع بسیار زیاد روی دریاچه شیرجه میزند، گذروندیم. واقعا شجاع بودن. من که با دیدن دریاچه از اون ارتفاع مو به تنم سیخ شده بود و تصور پرش از اون صخره ها واقعا حالم رو بد میکرد. اما تماشای شیرجه زدن دیگران پر از هیجان بود.

دل بریدن از اون همه زیبایی واقعا برای مشکل بود اما باید سریعتر به دیدن غار بعدی و تونل آبی توی غار میرفتیم تا قبل از غروب آفتاب بتونیم به کمپ برگردیم. هرچند در مورد غروب جادویی غار بسیار خونده و شنیده بودم اما امکانات برای برگشت از جنگل انبوه و بی نور چراغ نداشتیم. این بود که تصمیم گرفتیم، قبل از غروب خورشید، گردش خود را کنار دریاچه تمام کرده و به کمپ برگردیم.

از بالای صخره ها با آرزوی موفقیت برای همه شیرجه زنان پایین آمدیم و به راه خود ادامه دادیم. کمی جلوتر به بالای صخره ای رسیدیم که مردم از شیارهای دیواره صخره برای پایین رفتن کمک میگرفتند و غار مورد نظر ما زیر همون صخره قرار داشت. آرامی و با دقت، یکی یکی از صخره پایین رفتیم تا به غار رسیدیم. و بالاخره تونل آبی توی غار رو هم دیدیم و جوانی که آماده میشد از تونل آبی به سطح دریاچه شنا کند.

بعد از اینکه کمی توی غار عکس گرفتیم و وقت گذروندیم تصمیم به خداحافظی با همه زیبایی های دریاچه گرفتیم و برای بازگشت آماده شدیم. راه بازگشت از غار به روی صخره ها کمی مشکل تر بود و بالارفتن از دیواره صخره ها کمی سخت بود. راه دیگری توسط یکی از مسافران پیشنهاد شد که میگفت سخت تر اما هیجان انگیز تر اس. مسیر لوله ای شکل به بالا که به روی صخره ها میرفت و در نهایت از سوراخی که روی صخره ها وجود داشت از تونل تنگ اما کوتاهی به خارج و هوای آزاد راه پیدا میکرد. تصمیم گرفتیم اون مسیر رو امتحان کنیم. و مسیر واقعا هیجان انگیز بود. درست چند ثانیه آخر من پشیمون شدم از انتخاب مسیر اما راه برگشت نبود. در واقع تونل تنگی بود که در اون، برگشت امکان پذیر نبود، همسری که جلودار گروه بود، به سطح زمین رسید و با راهنمایی و کمک همسری من هم راه باریک و پر هیجان رو طی کردم و وقتی از سوراخ بیرون اومدم انگار که کار بزرگی انجام داده باشم با غرور بلند شدم برای خودم هورا کشیدم. دوستان هم یکی یکی از همون مسیر بالا اومدن و کم کم آماده بازگشت به ساحل دریاچه Cyprus شدیم. یعنی جایی که چادرها رو برپا کرده بودیم.

توی راه برگشت خیلی ها رو دیدیم که برای دیدن غروب جادویی دریاچه و غار، به اونجا اومده بودن و ما با حسرت از صخره ها به سمت جنگل رفتیم تا سریعتر به کمپ برگردیم. توی راه مرتبا زیبایی ها و خاطرات اون چند روز رو مرور میکردیم و با اینکه هنوز هم اونجا بودیم اما دلتنگی هامون برای کمپ و دریاچه و جنگل، شروع شده بود و شب وقتی کنار آتیش به عادت هر شب بعد از شام سیب زمینی تنوری میخوردیم و آسمان پر ستاره رو نگاه میکردیم، تصمیم گرفتیم سال بعد مدت بیشتری رو اونجا اقامت داشته باشیم و مجهز تر بیاییم تا بتونیم غروب جادویی دریاچه رو هم ببینیم.

روزهایی پر از خاطره و پر از لحظات فراموش نشدنی رو در Bruce Peninsula و Tobermory گذرونیدم که تا ابد زیبایی ها و خاطرات خوش آن روزها  در ذهن ما و یاد ما خواهد ماند.

پایان

]]> http://barani.ca/2010/12/bruce-peninsula-camping-bruce-peninsula-camping-part5/feed/ 9 http://barani.ca/2010/08/bruce-peninsula-camping-part4/ http://barani.ca/2010/08/bruce-peninsula-camping-part4/#comments Mon, 30 Aug 2010 15:48:18 +0000 لاله http://barani.ca/?p=3645 صبح زود از خواب بیدار شدیم و شروع کردیم به آماده کردن یه صبحانه دیگه و آماده شدن برای گذروندن یک روز زیبا و پرماجرای دیگه. کتری روی آتیش میجوشید و من مشغول درست کردن چای شدم. چای رو دم کردم و با همسری منتظر نشستیم تا دوستامون از خواب بیدار بشن. همسری و همسر دوستم و پسرشون قرار بود برن ماهیگیری و من دوستم تصمیم داشتیم تا ظهر که از ماهیگیری برمی گردند کمی همون دور و بر قدم بزنیم و به دیدن فروشگاهی بریم که صنایع دستی سرخپوست ها رو میفروخت و بعد از نهار هم همگی با هم بریم به طرف صخره ها برای آبتنی.

بعد از صبحانه آقایون رفتند سمت دریاچه…. و من و دوستم رفتیم که اطراف شهر Tobermory رو ببینیم. یه چرخی اون اطراف زدیم و بعد هم رفتیم دیدن فروشگاهی که صنایع دستی سرخپوستی میفروخت. فروشگاه جالبی بود. انواع مجسمه های چوبی و لباس و کفش چرمی و دستبند و گردنبند و گوشواره های مختلف که همگی از صنایع دستی سرخپوستهای اون منطقه بود. البته ما از هیچکدوم خوشمون نیومد، جالب بودن اما برای استفاده شخصی اصلا دوست نداشتیم و چیزی نخریدیم.

برگشتیم به سمت کمپ که آتیش رو برای نهار آماده کنیم. تا آتیش رو روشن کردیم و چای نوشیدیم و گپی زدیم، آقایون هم رسیدند. اما اصلا ماهی نگرفته بودند. به جز یه دونه که اونهم زمانی که بر میگشتند و میخواستن قایق رو تحویل بدن، موقع پیاده شدن همونجا بغل اسکله پسر دوستم تو آب زلال دریاچه یه ماهی میبینه و قلابش رو میدازه تو آب کنار ماهی تا ماهی متوجه میشه و نوک میزنده قلاب رو میکشه بالا و ماهی بیچاره شکار میشه. همون یک ماهی کوچولو رو روی آتیش کباب کردیم و هر کدوم یه کوچولو ازش خوردیم که البته با نمک و لیمو یه تکه کوچولو از نون تافتون حسابی چسبید.

آتیش که حسابی جا افتاده بود و زغالها قرمز شده بودند استیک ها رو گذاشتیم رو توری مخصوص و با ادویه فوق العاده خوشمزه Montreal steak مشغول کباب کردن استیک ها شدیم. هم گرسنه بودیم و هم اینکه من و همسری عجله داشتیم زودتر نهار بخوریم که بریم کنار صخره ها و آبتنی کنیم. دوستامون میخواستن بعد از نهار کمی بخوابن و دیرتر بیان. من و همسری اصلا میونه ای با خوابِ بعد از ظهر نداریم. توی کمپینگ که مطلقا و باید از همه لحظه ها برای لذت بردن از طبیعت استفاده کنیم.

استیک ها آماده شده بودن و مثل همیشه خوشمزه. بعد از نهار من و همسری کوله پشتیمون رو برای رفتن به کنار صخره ها آماده کردیم. حوله ها و لباس اضافه و بطری آب رو برداشتیم و راه افتادیم به سمت صخره ها. توی راه کلی گفتیم گفتیم و خندیدیم و از طبیعت زیبا لذت بردیم. 45 دقیقه ای رو توی جنگل پیاده رفتیم و بالاخره رسیدیم کنار صخره ها و رفتیم کنار همون پلکان طبیعی که میرفت توی دریاچه و جایی رو شبیه به یک استخر و یک ساحل کوچولو ساخته بود.

هوا حسابی گرم بود و بعد از یه پیاده روی طولانی حالا آبتنی حسابی میچسبید. کوله پشتی و حوله ها رو گذاشتیم تو فرو رفتگی صخره ها که جایی شبیه به اتاقک های کوچولو رو درست کرده بود.

هر کسی که میرفت توی آب شروع میکرد جیغ زدن و بقیه تشویقش میکردند. آب فوق العاده سرد بود و آبتنی کردن توی اون آب کار بزرگی بود و تشویق کردن هم داشت

بالاخره من و همسری هم آماده شدیم قدرت و استقامت بدنی خودمون رو محکی بزنیم. با وسواس کف پاها رو گذاشتیم توی آب. سرما از نوک انگشتهای پام رفت و به صورت جیغ از دهانم خارج شد. انتظار این همه سرما رو نداشتم. درست شبیه به استخر آب سرد بعد از سونا بود. شاید هم سرد تر. سریع دویدم بیرون و حالا جیغ ها تبدیل شده بودن به خنده هایی که از ته دل به ادا و اطوار خودمون و دیگران میکردیم. یه خورده ایستادیم بیرون و دوباره رفتیم توی آب. اینبار آب تا بالای قوزک پامون میومد. کم کم با کلی وعده و وعید به خودمون و جیغ و تشویق تماشاچیان موفق شدیم تا زانو بریم توی آب .

یک ربع تمرکز میکردیم که بریم جلوتر و دوباره بر میگشتیم عقب. بهترین کار همون شیرجه زدن بود. اما حالا که دیگه سرمای آب رو حس کرده بودیم جرات شیرجه زدن دیگه نداشتم و تصمیم گرفتم همینطور قدم به قدم جلو برم. یه لحظه به خودم گفتم اصلا تمرکز نمیخواد تا سه بشمار و از همینجا بپر. بدونه لحظه ای فکر کردن، یک…. دو… سه و پریدم توی آب…. همسری هم شروع کرد به عکس گرفتن از این موفقیت بزرگ و ثبت اون لحظه های شکوهمند. اینقدر تو اون لحظه به خودم افتخار میکردم که انگار تو مسابقات شنای المپیک مدال طلا رو گرفته بودم. یه خورده شنا کردم و اومدم بیرون نشستم کنار صخره ها. آرامش و خلسه بی نظیری رو با تمام وجودم حس میکردم. احساس میکردم همه خستگی ها از بدنم خارج شدند و جای اونها رو آرامش و انرژی مثبت پر کرده. دوربین رو از همسری گرفتم و گفتم و به هیچ چی فکر نکن، فقط تا سه بشمار وقتی بیای بیرون انگار همه آرامش دنیا رو تو وجودت حس میکنی. همسری رفت و بعدش هم یک… دو…سه و پرش توی آب سرد و زلال دریاچه و جیغ و ویغ های من به عنوان تشویق و ثبت لحظات غرور آفرین شنای همسری در دریاچه. اونقدر آب سرد بود که برای اثبات این مسئله به دوستامون عکس مدرک خوبی بود

همسری هم بعد از یه خورده شنا کردن اومد و با هم نشستیم روی صخره و شنا کردن بقیه رو تماشا کردیم و از آرامش و انرژی که وجودمون رو پر کرده بود لذت بردیم. اون روز چندین بار رفتیم توی آب و شنا کردیم. دیگه به سرمای آب فکر نمیردم. چیزی که مهم بود و اشتیاقم رو صد چندان میکرد آرامش و خلسه بعد از شنا کردن بود که تجربه بینظری بود.

ادامه دارد….

دوستم و همسرش تصمیم گرفتند که به کمپ برگردند و نهار رو آماده کنند و من و همسرم و پسر دوستم کناره دریاچه رو طی کنیم و اگه موفق شدیم غار رو پیدا کرده و مسیر و شناسایی کنیم و بعد از کناره شمالی Marr Lake به کمپ برگردیم و فردا همه با هم به این ساحل بیاییم تا هم آبتنی کنیم و هم اینکه وقت بیشتری رو برای گشت و گذار در طبیعت بکر و وحشی این منطقه بذاریم.

جز دخترک، کسی جرات آب تنی در آب فوق العاده سرد دریاچه رو نداشت اما همچنان گروهی در حال شیرجه زدن از روی صخره بودند. آب دریاچه با پیشروی روی صخره ها و فرسایش بستر آهکی دریاچه، استخری طبیعی رو ساخته بود با آبی زلال و و بسیار سرد، با اینحال سرمای بیش از حد آب هم چیزی از هیجان و ذوق آبتنی در آب دریاچه رو کم نمیکرد و همه مطمئن بودیم فردا برمیگردیم و آبتنی میکنیم.

دوباره به بالای صخره ها برگشتیم و به سمت شمال راهمون رو ادامه دادیم. این قسمت از مسیر پوشیده از تخته سنگ های بزرگ بود و که به نسبت مسیر قبل کمی مشکل تر بود. پستی و بلندی ها بیشتری داشت و سطح تخته سنگها در اثر فرسایش در بعضی نقاط کمی لغزنده شده بود و دقت بیشتری در هنگام راهپیمایی لازم بود.

بعد از چند دقیقه راهمپمایی از یکی از صخره های مسیر بالا رفتیم تا اینکه بلاخره یکی از غارها رو پیدا کردیم. برای ورود به غار باید از دیواره سنگی غار به پایین میرفتیم. دیواره های سنگی غار و لا به لای تخته سنگها پر بود از درختهای کاجی که بسار زیبا و به صورت طبیعی بن سای و مینیاتوری شده بودند. انتهای غار به شکل تراسی با طاق سنگی به دریاچه منتهی میشد که میشد در ایوان سنگی غار نشست و منظره زیبای دریاچه رو تماشا کرد.

بعد از تماشای غار و گرفتن چند عکس دوباره مسیر رو به سمت شمال پیش گرفتیم. راه همچنان پوشیده از صخره و تخته سنگهای بزرگ بود. در همون مسیر عدی ای رو دیدیم که در تلاش برای بالا رفتن از صخره بلندی هستند و ما هم به دنبال اون گروه رفتیم بالای صخره. همون صخره ای که دایو شیرجه بود. بالای صخره که رسیدیم درک کردم که چرا بعضی ها از شیرجه زدن پشیمون میشدند. ارتفاع در عین زیبایی برای پشیمان شدن به اندازه کافی وحشت آور بود.

منظره ساحل و استخر طبیعی دریاچه از بالای صخره دیدنی تر بود و پانارومای زیبایی داشت.

عجله داشتیم و باید زود تر به کمپ برمیگشتیم. بنابراین با عجله نقاط و مسیر رو شناسایی میکردیم تا فردا بتونیم بهتر از وقتمون استفاده کنیم. به راهمون به سمت شمال ادامه دادیم. کمی جلوتر از بالای صخره ها غار اصلی و معروف مسیر رو پیدا کردیم. مسیر ورودی به غار مشکل تر بود اما ظاهرا فضای درونی غار اونقدرها زیبا بود که ارزش ریسک کردن و پایین رفتن و بعد بالا آمدن رو داشته باشه. غار The Grotto نام داشت. (Grotto همون معنی غار رو داره.) میدونستم داخل این غار تونلی پر از آب متصل به دریاچه وجود داره که از طریق این تونل غواصها یا اونهایی که میتونن خوب زیر آبی شنا کنن به سمت در یاچه شنا میکنن.

برای پایین رفتن خیلی وسوسه شدیم اما عجله داشتیم و وقت خیلی کم بود و باید سریع بر میگشتیم. ضمن اینکه روز بعد حتما برمیگشتیم و با فرصت کامل و خیلی آسوده همه نقاط رو میدیدیم پس تصمیم گرفتیم از همون بالا چند تایی عکس بگیریم و راهمون رو ادامه بدیم.

صخره های بالای غار رو که رد کردیم به ساحل دیگه ای رسیدیم که پوشیده از قلوه سنگهای ریز و درشتی بود که از لا به لای این قلوه سنگها رودخونه ای خودش رو به دریاچه میرسوند. روی یکی از تخته سنگها نشستیم و کمی استراحت کردیم. همسری و پسر دوستم شروع کردن به پرتاب سنگ روی سطح دریاچه. سنگها روی سطح آب مینشستند و دوباره بلند میشدند و اینقدر این نشست و برخاست ادامه داشت تا بالاخره غوطه ور میشند توی دریاچه.  بستر دریاچه هم پوشیده از قلوه سنگ بود. از لا به لای سنگها رودخانه‌ای خودش رو به دریاچه میرسوند

از اونجا به بعد باید مسیر و به سمت غرب عوض میکردیم تا از کناره Marr Lake دوباره به Georgian Trail میرسیدیم و از اونجا میرفتیم به Cyprus Lake و میرسیدیم به کمپ.

به Marr Lake رسیدیم چند دقیقه ای هم اونجا نشستیم به تماشای دریاچه کوچکی که سراسر سکوت و بود آرامش و زیبایی. باز بستر قلوه سنگی و آب زلال و پرتاب سنگ درون دریاچه.

مسیر حاشیه شمالی دریاچه Marr که به سمت غرب میرفت رو پیش گرفتیم. راه پر از سنگهای ریز و درشت بود و پر از پستی و بلندی هایی که باعث میشد دائما مسیر رو با راحتی مسیر رفت مقایسه کنیم.

کم کم راه جنگلی شد و از میان درختان راه رو که دیگه از سنگهای ریز و درشتش خبری نبود طی میکردیم. در راه دو سه تا مار خوش خط و خال هم دیدیم که بی خیال از وسط تریل میخزیدند زیر بوته ها تو شلوغی جنگل گم میشدند. اینها هم از جاذبه های جنگل و کمپینگ هست که اگر از مار میترسید بدونید که دیدن مار توی تریل ها و جنگلها طبیعیه
اونروز بعد از رسیدن به کمپ و خوردن نهار یک ساعتی رو تقریبا توی چادر بیهوش شدیم و بعد از ساعتی که بیدار شدیم انگار تمام خستگی ها رو تو خواب جا گذاشته بودم، کتری رو روی آتیش گذاشتم و کم کم بقیه هم بیدار شدند، همسری هندونه رو قاچ کرد و نشستیم دور هم گفتیم و خوردیم و خندیدیم و عکسهایی که گرفته بودیم رو نگاه کردیم.

بعد از ظهر همه با هم رفتیم به مرکز شهر Tobermory تا هم شهر رو ببینیم و هم اگه خریدی لازم بود انجام بدیم. از کمپ ما تا مرکز شهر تنها 15 کیلومتر فاصله بود. شهر کوچولویی بود با یک اسکله که کشتی های تفریحی و مسافربری اونجا لنگر انداخته بودند. روبروی اسکله پر از Pub ها و رستوران بود و یکی دوتا سوپرمارکت. رفتیم چند تا استیک تازه خریدیم برای شام و بعد هم بستنی خوردیم و فروشگاه ها رو نگاهی انداختیم و دوباره برگشتیم به طرف کمپ، اما بین راه کنار دریاچه Cameron توقف کوتاهی داشتیم تا آقایون برای اجاره یک قایق موتوری شرایط رو بپرسن و همونجا قرار فردا به اینصورت برنامه ریزی شد که صبح آقایون برن قایق رو تحویل بگیرن و تا ظهر، برن قایق سواری و  ماهیگیری و بعد از نهار همگی با هم بریم سمت صخره ها برای شنا کردن و رفتن به درون غار.

شب رو مثل همیشه بعد از خوردن شام کنار آتیش نشستیم و تو تاریکی مطلق و سکوت وحشی و زیبای جنگل ،آسمون پر ستاره رو نگاه کردیم. تفریح هر شب ما به جای گشت و گذار در اینترنت و تماشای تلوزیون و اخبار، بیدار نشستن تا دیر وقت کنار آتیش و خوردن سیب زمینی های پخته شده زیر خاکستر بود. اون شب هم مثل شب قبل سیب زمینها رو توی آلومینیوم میپیچیدیم و توی آتیش می انداختیم و بعد از پخته شدن با کره و نمک میخوردیم. گرسنه نبودیم اما خوردن سیب زمینی کباب شده تو آتیش لذتی داشت که نمیشد ازش صرف نظر کرد. فردا روز زیبایی بود. غار رو پیدا کرده بودیم و هیجان دیدن درون غار و تونل پر از آب همه رو ذوق زده و بی تاب کرده بود….

ادامه دارد ….

]]> http://barani.ca/2010/07/bruce-peninsula-camping-part3/feed/ 5 http://barani.ca/2010/07/bruce-peninsula-camping-part2/ http://barani.ca/2010/07/bruce-peninsula-camping-part2/#comments Fri, 09 Jul 2010 18:44:14 +0000 لاله http://barani.ca/?p=3535 محو تماشای آب زلال و صخره هایی بودیم که در اثر فرسایش شبیه به پلکان از ساحل به اعماق دریاچه چیده شده بودند. صخره هایی پر از حفره هایی که در سکوت قصه سالهای دور و اصالتشون رو به رخ میکشدند.و گلهای زیبای وحشی لا به لای تخته سنگهای سخت و عظیم ساحل خودنمایی میکردند.

روی صخره ها نشستم و به زلال آب و دورترها چشم دوخته و سعی میکردم با هر نفسی که فرو میبردم باور کنم این همه زیبایی رو و باور کنم که رویا نیست. کف پاهام رو در آب فرو کردم و از ته دل خندیدم. سرمای آب بیش از حد انتظارم بود. شاید خنده ام از نقشه هایی بود که برای شنا کردن در دریاچه و شیرجه زدن کشیده بودم. نیم ساعتی رو اونجا وقت گذروندیم. یکی از صخره ها بالا میرفت دیگری در حال عکاسی بود و یکی هم در سکوت خیره به پرنده‌ای که تن به آرامش آب سپرده بود.

در تحقیقاتی که قبل از رفتن انجام داده بودم غاری رو دیده بودم در کنار صخره هایی بسار بلند که مردم روی صخره ها در ارتفاع بسیار زیادی دراز کشیده بودند و صورتشون رو بیرون از صخره رو به دریاچه قرار میدادند و از اونجا دریاچه رو نگاه میکردند. با دوربین کمی اطرف رو نگاه کردم. اثری از غار و صخره هایی به اون بلندی ندیدم. همسرم نقشه رو نگاه کرد و نقاطی روی نقشه بود که نشون میداد کجا ها نقاط دیدنی هستند و کجا ها برای عکاسی باید رفت. یکی از نقاط پشت صخره ای بود که سمت چپ ما قرار داشت. صخره متوسطی بود، نه کوتاه و نه بلند. قایقی هم کنار صخره با چهار سر نشین ثابت مانده بود. با قلابهایی که برای ماهیگیری به آب انداخته بودند. کناره های صخره کاملا در آب قرار داشت و باید از بالای صخره میرفتیم.

بلند شدیم و از صخره های بالای سرمان بالا رفتیم. به بالای صخره سمت چپ که رسیدیم چیز تازه ای ندیدیم، همون منظره اما اینبار از ارتفاعی بلند تر. از روی صخره کمی به عقب برگشتیم و راه باریکی رو در میان انبوه درختان دیدیم. راه باریک و نا هموار بود. من جلو تر از همه حرکت میکردم دوستم چند قدمی پشت سر من بود و همسران و پسر دوستم همچنان بالای صخره بودند. با دوستم صحبت میکردیم، قرار شد برگردیم به کمپ و فردا صبح خیلی زود بیاییم و تا بعد از ظهر همین جا باشیم و در حاشیه دریاچه بگردیم. یکی از تخته سنگها شیب تندی داشت. تنه درختی رو گرفتم و خودم رو بالا کشیدم. دوستم تنه درخت دیگری رو گرفت و همزان با این منظره رو به رو شدیم و بعد سکوت و جادوی طبیعت.

یکی دو دقیقه با بهت و شگفتی و در سکوت صخره ها رو نگاه میکردیم. بعد کم کم فضای اطراف رو درک کردم و یادم افتاد بقیه رو هم صدا کنم تا همه با هم تصویر دیگری رو از بهشت تماشا کنیم. تصویری که در ضمن زیبایی سحر آمیزش عظمتی وحشت انگیز رو به همراه داشت.

گرسنگی و تشنگی رو فراموش کردیم و باز همه با هم خندیدیم و گفتیم هر لحظه این بهشت زیباتر و دلنشین تر میشه. از صخره ای به صخره دیگه میرفتیم. از دور صخره بلندی دیده میشد که گروهی از بلندای پر غرورش به آب زلال دریاچه اش شیرجه میزدند و دیگران با شادی و هیاهو تشویق میکردند. گاهی وقتها هم بعضیها اماده شیرجه میشدند و تمرکزی میکردند و در آخرین لحظات پشیمان میشدند و از روی صخره پایین میرفتند.

ما هم ایستادیم و شروع کردیم به تشویق. کمی جلوتر رفتیم، رفتیم بالای اون صخره ای که توصیفش رو قبلا کردم. همون صخره ای میشه خوابید و از بالا دیاچه رو تماشا کرد و حتما هیجان و ترسش قابل درکِ. دخترکی روی بستر صاف و تخت صخره دراز کشیده بود و در سکوت به اعماق زلال دریاچه خیره شده بود.

ده دقیقه ای اونجا نشستیم عکس گرفتیم و بعد رفتیم روی صخره بعدی. از اونجا دخترکی رو دیدیم که شنا کنان دریاچه رو از کنار صخره ها طی میکرد و حتما از آبتنی در آب فوق العاده سرد اما زلال دریاچه لذت میبرد.

اما هنوز اثری از غار نبود،

ادامه دارد…

قرار بود روز پنجشنبه صبح حرکت کنیم،  روز چهاشنبه یک مقدار از خریدهای باقیمونده رو انجام دادیم و شب تا دیر وقت بیدار بودیم و وسایل رو آماده میکردیم. کلی هم با همسری میخندیدیم به انبوه وسایلی که آماده کرده بودیم. اینجا خیلی ها به صورت Back Packed به کمپینگ میرن، یعنی ماشینشون رو پارک میکنن و کوله پشتی رو برمیدارن و اینقدر میرن و میرن تا یه جای مناسب رو تو جنگل چادر بزنن. یعنی کل زندگیشون رو تو یه کوله پشتی جا میدن. ما لباسهامون فقط دو تا ساک بزرگ شده بود، دو تا یخچال خیلی بزرگ  پر از غذا و میوه. تنقلات هم که دیگه جای خود داره.

آب و هوای منطقه رو چک کرده بودیم و میدونستیم تمام چهار روز، هوا کاملا آفتابیه. دمای هوا هم از 20 درجه شروع میشد و روز آخر به 26 درجه میرسید. تا اونجا حدودا 4 ساعت راه بود. ساعت نه و نیم صبح راه افتادیم. نهار جوجه کباب داشتیم که قرار شد بین راه یک ساعت مانده به مقصد کنار آبشار معروفی  به نام Subble Falls توقف کنیم و جوجه ها رو کباب کنیم  و بعد از کمی استراحت دوباره راه بیافتیم به طرف کمپ.

ساعت حدودا 12 و نیم رسیدیم به کنار آبشار. روی نیمکتی مشرف به آبشار نشستیم و همسران، آتیش رو برای کباب آماده کردن. من و دوستم رفتیم کنار رودخانه و آبشار، کمی قدم زدیم و عکس گرفتیم.

آبشار به صورت پلکانی و با ارتفاع خیلی کمی در مسیر رودخانه قرار داشت و مردم در هر یک از طبقات این آبشار مشغول آبتنی بودند. بعد از پیاده روی، میز رو آماده کردیم و در همین فاصله چای هم دم کشید که با شیرینی نارگیلی و کِرنبری خشک خوردیم. هوا عالی بود. خنک بود اما واقعا میچسبید. تا روز قبلش هوا خیلی خنک و کمی سرد اما از اون روز قرار بود هر روز گرم تر بشه. زغال ها آماده بودند و جوجه ها رو به سیخ زدیم و همسران مشغول پختن کباب شدن. طبق معمول این وظیفه همسران هست که کباب پیکنیک رو آماده کنند و مثل همیشه خوشمزه ترین کباب ها رو از دست پخت همسران خوردیم.

بعد از نهار کمی گپ زدیم و وسایل رو جمع کردیم و روی نیمکت آماده گذاشتیم تا بعد از پیاده روی کنار رودخونه و آبشار (اینبار به همراه همسران)، اونها رو تو ماشین بذاریم و دوباره راه بیافتیم به سمت مقصد نهایی که قرار بود سه شب رو اونجا چادر بزنیم. راهی تا مقصد نبود. حدود یک ساعت. ساعت حدودا 4 و نیم بعد از ظهر به Bruce Peninsula رسیدیم.

کمپ ما در کنار دریاچه Cyprus قرار داشت. کمپ رو ماه آوریل رزرو کرده بودیم و تنها لازم بود یکبار هم هنگام ورود رجیستر کنیم تا هم برگه عبور ماشینها رو بگیریم و هم مجوز کمپ رو. برای سه شب و چهار روز، هزینه اقامت در کمپینگ  85 دلار شده بود. 6 نفر مجاز به اقامت در یک کمپ هستند و سه چادر میشه بر پا کرد و یک ماشین رو هم میشه در کمپ سایت کنار چادر پارک کرد. بابت ماشین دوم هر شب 11 دلار پرداخت کردیم. تا ساعت 5 مشغول نصب چادر ها بودیم. البته من و دوستم راهنمایی ها رو کردیم و دستورات رو هم صادر کردیم و بعد با هم رفتیم کنار دریاچه. آب دریاچه زلال و خنک بود. سرد نبود فقط کمی خنک بود.

قرار شد فردا صبح از طریق Trail پیاده بریم سمت صخره ها و اون دریاچه زلالی که عکسهاش رو قبلا دیده بودیم. هنوز باور نمیکردیم منظره ها به اون زیبایی عکسها باشن. میگفتیم عکسها اغراق آمیز به نظر میاد. بیصبرانه منتظر بودیم زودتر بریم و ببینیم.

برگشتیم به کمپ، کار برپایی چادرها تموم شده بود و آتیش رو روشن کردیم. وقت رجیستر کردن دو کیسه چوب هم خریدیم. چوب ها رو باید همونجا خریداری میکردیم. آوردن چوب از بیرون کمپ برای جلوگیری از ورود حشرات و موریانه ممنوع بود. دوباره رفتیم کنار دریاچه، تا دریاچه چند قدم بیشتر راه نبود. این کمپ حمام و برق و روشنایی نداره. زندگی رو کاملا به صورت بکر تجربه میکنید. تنها سرویسی که وجود داره توالت و دستشویی و شیر های آب خوردن هست. تا ساعت نه شب هوا روشن بود و بعد کم کم تاریک میشد. عدم وجود چراغ و روشنایی و انبوه درختان باعث میشد جنگل کاملا تاریک بشه و شبها آسمون صاف و پر از ستاره رو با لذت تماشا کنی.

صبح خیلی زود با روشن شدن هوا و آواز پرنده ها از خواب بیدار شدیم و بعد از شستن دست و صورت دوباره آتیش رو روشن کردیم تا صبحانه رو آماده کنیم. برای صبحانه هر اونچه رو که هوس کردیم گذاشتیم روی نیمکت چوبی سایت. املت هم درست کردیم و با لیموی تازه و نون تافتون گذاشتیم بغل پنیر لیقوان و گردوی تازه و چای تازه دم. خیلی وقت بود صبحانه رو اینجوری با اشتها نخورده بودم.

بعد از خوردن صبحانه آماده رفتن به Bruce Trail شدیم.Bruce Trail مسیری پیاده روی در طبیعت هست که از Tobermory تا Niagara falls امتداد داره و طولش حدود 800 کیلومتر هست. زیباترین بخش این مسیر در Bruce Peninsula  قرار داشت که از کمپ ما با 45 دقیقه پیاده روی در جنگل از سه مسیر میشد به اون بهشت رسید. یکی از شرق دریاچه Horse shoe، یکی از غرب دریاچه و یکی هم از غرب دریاچه Marr. مسیر غربی دریاچه Marr کمی مشکل بود و بیشتر صخره و سنگ در مسیر داره.

ما مسیر Georgian bay trail رو برای رفتن انتخاب کردیم یعنی مسیر غربی دریاچه Horse shoe. در قسمتی از مسیر درختانی دیده میشدند که در بستر سنگی کنار دریاچه راهی برای ریشه ها نیافته بودند و ریشه روی زمین گسترده شده بودند منظره فوق العاده زیبایی بود. من رو یاد کارتونهای دوران کودکی انداخت. از همونهایی که درختان این چنینی شبها تبدیل میشدند به هیولا.

از جنگل درختان هیولا که رد شدیم رسیدیم به جایی که دریاچه Cyprus  و Horse shoe به هم متصل میشدند. در نقطه اتصال این دو دریاچه، به دلیل اختلاف سطح این دو دریاچه آبشار کوچکی به وجود اومده که دقایقی ایستادیم و از منظره زیبایش لذت بردیم. باد شدیدی در این نقطه می وزید که همیشه این وزش و پیچش باد وجود داشت.

آبشار رو که رد کردیم دوباره از میان انبوه درختان جنگلی مسیر رو ادامه دادیم. رسیدیم به دو راهی که از اونجا میشد انتخاب کرد بقیه مسیر رو از حاشیه دریاچه Marr ادامه داد. همون مسیر قبلی رو ادامه دادیم. یعنی Georgian bay trail و بعد از حدود 40 دقیقه از میان انبوه درختان ناگهان با این منظره مواجه شدیم. لحظه اول حس آدمی رو داشتم که ناگهان از خواب پریده. یا شاید حس آدمی که مدتی رو از دالان تنگ و تاریکی گذشته و ناگهان دری رو جلوی خودش دیده و با باز کردن اون در، منظره ای از نور و روشنایی و زیبایی رو پیش روی خود دیده.

مدتی رو در سکوت و آرامش این بهشت به استراحت نشستیم. تا از زیبایی خیره کننده ش لذت ببریم و سکوتش رو با تمام وجود بلعیدم و پاها رو به سردی بی حس کننده اش سپردم. باید بعد از استراحت در مسیر بهشتی Bruce Trail به کاوش و پیاده روی ادامه میدادیم. و این نقطۀ شروع بهشت بود….

ادامه دارد…..