بارانی باید تا که رنگین کمانی برآید » تورنتو

گل و گلدون

لاله — Mon, 13 Jun 2011 18:13:29 +0000

روز شنبه با دوستم رفته بودیم خرید که رفتیم تو یه فروشگاه و من همون اول یه کمربند رو دیدم و ازش خوشم اومد و برداشتم، خیلی تو فروشگاه چرخ زدیم و لباسهاش رو دیدیم و چیزی نپسندیدیم و همیجور صحبت کنان اومدیم بیرون. از در فروشگاه که اومدیم بیرون چند قدم رفتیم که یهو چشمم به کمربند توی دستم افتاد و دیدیم ای وای من همینجوری اینو برداشتم اومدم بیرون. سریع دویدم تو و از همون دم در کمربند رو تو هوا تکون میدادم و به صندوقدار نشون میدادم. خودشون خنده شون گرفته بود از کار من، جالبه که اصلا نه بوقی نه صدایی نه آژیری هیچی هم صدا نکرد وقتی اومدیم بیرون. بله دوستان در ادامه حواس پرتی هام به سلامتی این خبر رو بدم که دزد هم شدم، البته این هم از عوارض همون حواس پرتی هاست. از اون به بعد تو هر مغازه ای که میرفتیم به دوستم میگفتم حواست به من باشه چیزی بلند نکنم. والله با این نوناشون.

همچنان مشغول گل و گل کاری و باغبونی هستیم. تو حیاط به پیچ امین الدوله کاشتیم، البته میگن یکی دو سال اول اصلا گل نمیده، اما یه گلدون یاس سفید هم گرفتیم که کلی گل داره و گذاشتیمش توی دکِ کنار آشپزخونه. جلوی آشپزخونه یه دک کوچولو داریم، به غیر از اون دکی که پارسال خودمون ساختیم. کوچولو و جمع و جوره، در حدی که بشه یه میز دو نفره توش گذاشت و یه باربیکیو کوچولو. گاهی اوقات که هوا خوب باشه اونجا صبحونه میخوریم. یه گلدون آویز اطلسی هم اونجا نصب کردیم. این دک چند تا پله میخوره تا بره توی حیاط، دو طرف پله ها رو گلدون های فلفل و گوجه فرنگی های کوچولو گذاشتیم. پایین نرده پله ها هم یه بوته تمشک کاشتیم که پیچیده دور نرده ها و پر از تمشک شده، البته هنوز تمشک ها قرمز نشدن

روی دکِ دست ساز خودمون هم یه جفت گلدون چوبی گذاشتیم که توش رو جعفری و رز ماری و گل بنفشه و آویشن کاشتیم. یه پیچک شیپوری هم کاشتیم که تازه داره میپیچه دور ستوهای آلاچیق روی دک، البته هنوز گل نداره و خیلی کوچولوه. دو تا گلدون بنفشه و دو تا هم گلدون گوجه فرنگی گذاشتیم دو طرفش. هرچند امسال هنوز رسما از دک استفاده نکردیم، چون هنوز صندلی هاش رو نچیدیم، یعنی هنوز همت نکردیم از بیسمنت درشون بیاریم، شاید امروز این کار رو بکنیم

یه باغچه کوچولو هم همسری درست کرد که توش شاهی و تره و تربچه و ریحون کاشتیم. دو تا گلدون هم نعناع داریم. یه بوته Lovage یا انجدان رومی هم داریم. رز ها و لیلیوم ها هم هستن. اما هنوز غنچه هاشون باز نشده.

دیگه همین، گلها رو دوست دارم و بی اندازه ازشون انرژی میگیرم.

و اما عکسها(عکس باغچه رو نگرفتم، اما تو عکس اول، پایین راه پله پیداست)

چگونه در بلاد کفر باقلوا درست کنیم؟

لاله — Thu, 09 Jun 2011 14:21:43 +0000

میدونید این باقلواها رو کی درست کرده؟ خودم میدونید چطوری؟ در ادامه مطلب نوشتم

خدمت دوستان عزیز عرض شود که من در نهایت تنبلی به جای اینکه خودم خمیر باقلوا رو درست کنم از خمیرهای Phyllo یا filo یا fillo استفاده میکنم. این خمیرها همونطور که میدونید خیلی نازک هستند. به نازکی یک ورق کاغذ. و چون خرید این خمیر ها خیلی راحته بنابراین ما تمام زمستون به جای قند چای عصرونه رو با باقلوای خونگی میخوریم. به این دلیل که به نظر من سخت ترین قسمت تهیه باقلوا خمیر باقلواست.

در طرز تهیه بخش مواد لازم، من پیمانه هام رو استکان کمر باریک گرفتم که برای یک بسته از خمیر کافیه.

و اما طرز تهیه:

مواد لازم:

پودر بادام : دو پیمانه،
پودر قند: یک پیمانه
پودر هل: یک قاشق چایخوری
پودر جوز هندی: یک قاشق چایخوری
از این خمیرهای ورقه ای آماده: یک بسته
روغن مایع یا کره آب شده به میزان کافی

مواد خشک رو با هم مخلوط میکنیم

روی سطح خمیر رو با اسپری یا فرچه چرب میکنیم، خیلی کم

بعد، از مخلوط آماده شده روی سطح ورقه خمیر میپاشیم. عین تصویر حدود سه سانت از پایین جای خالی بدون پودر بذارید که راحت پیچیده بشه. انتهای خمیر رو هم همینطور.

بعد شروع میکنید همین ورقه ای که پودر پاشی شده رو با یه ورقه از زیرش (مثل تصویر) با هم پیچیدن ، دو تا ورقه رو با هم میپیچیم چون خیلی نازکه.

بعد از پیچیدن میذارید تو سینی شیرینی پزی و روش رو با فرچه روغن مالی میکنید. این ورقه ها چون نازک هستن خیلی زود خشک میشن و خورد میشن. باید سریع کار کنید و حتما چرب کنید روش رو که خشک نشه

بعد سه تا کار قبلی رو برای باقیمونده خمیرها تکرار میکنید و آخر سر با چاقو به شکل بالا زیر میزنید

و به مدت بیست دقیقه میذاریذ روی طبقه وسط فر، فر رو روی 350 درجه فارنهایت تنظیم میکنیم. (فر باید از قبل گرم شده باشه) مثل همه شیرینی ها و کیک ها.

بعد از بیست دقیقه، فر رو خاموش میکنید و شعله بالای فر رو روشن میکنید و فقط یک دقیقه، حتی یک ثانیه هم بیشتر نشه، اجازه میدید تا روی باقلواها طلایی بشه. جزغاله نشه ها شعله بالای فر خیلی قویه. بعد هم بیرون میارید و روش شربت باقلوا رو میریزید و بعد هم توی ظرف میچینید.

شربت باقلوا:

شکر: یک لیوان
آب: سه چهارم لیوان
گلاب : یک چهارم لیوان.

اینا رو با هم میجوشونید تا یه کم قوام بیاد. زعفرون هم یه کوچولو اظافه میکنید. بعد اینا رو روی باقلوا ها میریزید.(دقت کنید بعضیها باقلوا رو غوطه ور میکنند توی شربت. من این کار رو نمیکنم چون هم وا میره هم خیلی بی ریخت میشه. با قاشق و با حوصله روی باقلوا ها میریزم و بعد که به خورد باقلوا ها رفت تکه ها رو از هم جدا میکنم و توی ظرف میچینم)

بستنی سنتی در غربت

لاله — Fri, 18 Feb 2011 16:56:37 +0000

امروز هوا گرم و بهاریه. هرچند به قول گوینده بخش هواشناسی تلوزیون زمستون چند روزی رفته تعطیلات و هوا خوری و روز شنبه برمیگرده، اما همین دو سه روزه هم غنیمت بود و از هوای بالای صفر تو فوریه حسابی لذت بردیم. امروز دما به 12 درجه بالای صفر رسیده و این یعنی بهار در زمستان.

خوب معلومه که تو این هوا، بستنی خوردن، حسابی به ما بستنی خورا میچسبه. هر قدر هم سرماخوردگی از قبل داشته باشیم و سرفه هامون تازه کوتاه و فاصله دار شده باشه و رو به خوب شدن رفته باشه، باز نمیشه از لذت خوردن بستنی چشم پوشی کرد، به خصوص بستنی سُنتی.

اینجا سوپر مارکتهای ایرانی بستنی سنتی دارن، اما خوب ما به ندرت فروشگاه ایرانی میریم. ماهی یکبار میریم به اندازه مصرف یک ماهمون نون سنگک و تافتون تازه میخریم و میذاریم فریزر و تو همین ماهی یکبار ها خرید های دیگه ای که فقط از سوپرهای ایرانی امکان پذیرباشه انجام میدیم مثل خرید سماق یا نبات و پنیر لیقوان و … علاوه بر اون یکی دو بار بستنی سنتی ازشون خریدیم دیدیم فقط اسمش و قیافه اش سنتیه و رنگ و بوی بستنی سنتی نداشت. عطر و طعمش به هیچ عنوان آشنا نبود. تا اینکه چند مدت پیش یکی از دوستان گفتند خودشون بستنی سُنتی درست میکنند، فکر کردم با بستنی ساز و ثعلب و اینها، زیاد هیجانزده نشدم که دستور تهیه اش رو بگیرم، آخه به نظرم خیلی سخته، اما وقتی خودش شروع کرد طرز تهیه اش رو گفتن، دیدم نه اصلا اینطور نیست. این دوستمون از اونجایی که خودش هم خیلی شکمو هست و از طرفی کارشناس تغذیه هست و سالها توی ایران و آمریکا تو شرکتهای تولید مواد غذایی مشغول به کار بوده و هست، همیشه راه های ساده ای برای تهیه خوردنی های نوستالوژیک پیدا میکنه. در مورد بستنی سُنتی هم گفتند، بستنی وانیلی رو با کمی گلاب و زعفرون مخلوط میکنن و بعد هم خامه رو توی سینی میریزن و توی فریزر میذارن تا یخ بزنه و بعد اون رو خورد میکنن و به همراه مغز پسته با مخلوط بستنی وانیلی و گلاب و زعفرون قاطی میکنن و دوباره میذارن توی فریزر. گفت امتحان کن، مطمئنم عاشقش میشی. از شما چه پنهون دیدم حوصله خامه تو سینی ریختن و خورد کردنش رو ندارم و یهو به عقل ناقصم رسید که از این Chocolate chip ها که تو شیرینی پزی کاربرد داره استفاده کنم. البته از نوع سفیدش که شیریه. سریع دست به کار شدم و دستور تهیه بستنی سنتی دوست ساز رو امتحان کردم. بستنی سنتی ای شد که فقط از بستنی اکبر مشتی نمونه اش رو قبلا خورده بودم. اصلا بوی گلاب و زعفرونش آدم رو مست میکرد. Chocolate chip ها هم خیلی معرکه بودن اما خوب بوی خامه رو نداشتن، حالا شما دوست های غربت نشین اگه داشتید و مثل من تنبل نبودید میتونید همون خامه رو توی سینی فریز کنید و خورد کنید و استفاده کنید اما تنبلی هم کردید عیبی نداره من خامه توی بستنی رو دوست دارم اما به اندازه عطر و رنگ و مزه خود بستنی برام مهم نیست. اما بستنی ای میشه ها. توووپ.

شیرین کام باشید.

White Chocolate chip

Stomach flu

لاله — Mon, 13 Dec 2010 15:32:03 +0000

چند روزه که هوا حسابی کانادایی شده و یه دل سیر داریم برف میبینیم و برف پارو میکنیم. الان هم که در حال نوشتم این مطالب هستم دمای هوا با احتساب سرعت باد و رطوب هوا منفی 21 درجه هست.

و اما ازحال خودم بگم که دو روزه دچار Stomach flu شدم. هیچ چیزی نمیتونم بخورم و حس میکنم به محض خوردن بالا خواهم آورد. فقط چای رقیق بدون شکر و کِرَکِر های نمکین. تا دو روز باید همین ها رو فقط خورد. البته به شرطی که حالت تهوع به آدم دست نده. کاملا خود بدن به آدم میکه چقدر باید بخوری. از روز سوم میشه آب سیب و بیسکوییت های سبک خورد. بیشتر اوقات با تب و لرز همراه که نباید لباسهای کلفت پوشید. بهتره یک لباس خیلی سبک در حد تاپ و شلوارک پوشید و بدون اینکه پتو یا رواندازی روی خودتون بکشید دراز بکشید و استراحت کنید تا حرارت از بدن خارج بشه. درسته که اینطوری خیلی احساس سرما میکنید اما سریعتر خوب میشید.

من اولین بار که اینجا دچار این بیماری شدم دو سال پیش بود و فکر میکردم دچار افت فشار خون شدم و تا تونستم خرما و موز و شیر خوردم. سر کار هم نرفتم و تو خونه تنها بودم. بلافاصله به طرز عجیبی هرچه خورده بودم رو گلاب به روتون بالا آوردم. دوباره رفتم یک عالمه موز و آب پرتقال خوردم که بدتر شدم و دوباره بالا آوردم. تا اینکه همونجا کنار دستشویی بیهوش شدم و بعد که بیدار شدم به زور خودم رو رسوندم به تلفن و زنگ زدم به همسری که تقریبا پنج شش بار تو اون مدت همه تماسهاش بی جواب مونده بود و کلی نگران شده بود و گفت نگران شده و داره بر میگرده خونه. اومد خونه و حال من رو که دید کلی ترسیده بود. زنگ زد 911 و چند دقیقه طول نکشید که اومدن. اومدن و دیدن من یک عالمه لباس پوشیدم و لحافم دور خودم پیچوندم و مثل بید میلرزم. گفت تعریف کن از صبح چطوری بودی؟ که تعریف کردم از صبح به قاعده سه تا آدم موز و میوه و آب میوه و شیر خوردم، کیک خیلی شیرین هم خوردم. هر چی هم لباس داشتم پوشیدم و دمای خونه هم به حد کوره رسوندم، لحافم دور خودم پیچوندم و دارم خفه میشم اما همچنان دارم میلزرم و سردمه، اما تب هم شدید دارم. قرص سرما خوردگی و مسکن قوی هم خوردم اما سرم و بدنم به شدت درد میکنه. که گفت اول همه لباسها رو در بیار بعد یه لباس خیلی نازک و سبک بپوش و روی کاناپه کنار تراس دراز بکش (زمستون بود و هوا هم خیلی سرد بود) هیچ چیزی به غیر از چای رقیق بدون شکر و کِرَکِر هم نخور. دارو هم فقط استامینوفن تب بر و استراحت مطلق تا دو روز، از روز سوم هم اگه دیدی میتونی شروع کن آب سیب بخور اما کم کم. خوب یک روزش که گذشته بود و فردا رو استراحت مطلق کردم که البته تا شبش دیگه کاملا حالم خوب بود و با اینکه هیچ چی نخورده بودم جز کِرَکِر های نمکی اما اصلا احساس ضعف نداشتم و از روز سوم برگشتم سر کار و کم کم غذا خوردم و روز چهارم دیگه اصلا یادم نمیومد چند روز پیشش حالم چطور بود.

سال پیش هم یکبار Stomach flu شدم که از همون اول کنترلش کردم و نذاشتم اصلا من رو روونه تخت خواب کنه. دیروز هم همین طور. الان نهار برای همسری باقالی پلو با جوجه آوردم و برای خودم فقط کِرَکِر. تا فردا که ایشالله ویروسش کاملا تیر تَپر بشه.

اینا رو نوشتم چون تو زمستون زیاد پیش میاد. و نوشتم که بگم اگه این حالتها بهتون دست اولا حتما حتما سریع با پزشکتون مشورت کنید و اصلا با سردی کردن یا سرما خوردگی اشتباه نشه. حالت هاش شبیه هم هست اما درمان کاملا متفاوت داره البته من تا حالا سردی نکردم اما دوستم میگه علائمشون شبیه هم هست. فقط این Stomach flu بدن درد و تب و لرز هم داره. البته گاهی وقتها خیلی خفیف هست این بدن درد و تب و لرزش و اونجور موقع ها دیگه خیلی شبیه به سردی کردن میشه.

شبیه به سرما خوردگی هم هست اما از همون اول حالت تهوع هم همراهشه.

همین دیگه. امیدوارم همیشه سالم و سلامت باشید و هیچوقت مریض نشید

اعتصابات!

لاله — Fri, 26 Jun 2009 02:10:09 +0000

چند روزی هست که دو تا از اصناف تورنتو در اعتصاب یا در شرف اعتصاب(!) به سر میبرند. یکی صنف عرق فروش ها یکی هم صنف سپور ها. سپور ها که گفتن ما تا اطلاع ثانوی آشغالها رو جمع نمیکنیم، و از 22جون اعتصابشون رو به مرحله اجرا درآوردند که هنوز هم ادامه داره؛ مردم هم این روزها مجبورند آشغالهاشون رو ببرند به یکی از 19 محل جمع آوری عمومی که تا حالا تعیین شده؛ بعضی ها که میخواستند زرنگی کنند و یه جایی آشغالشون رو ول کنند نفری 380 دلار جریمه شدند که شهردار محترم تهدید کردند که چون ریختن زباله در فضای باز در این هوای گرم موجب آلودگی محیط زیست، بوی بد و ایجاد بیماری می شود این جریمه طبق تشخیص دادگاه به 10,000 دلار هم ممکن است برسد! یه سری ها هم که بیچاره ها یا وقتش رو ندارن یا تنبلن یا هر چیز دیگه ای آشغالها رو فعلا تو خونه نگه میدارند ببینن چی پیش میاد کارگر های صنف مذکور هم، همینطور یعنی منتظر هستند که ببینن چی پیش میاد.
اما صنف عرق فروش ها به محض اینکه اعلام کرد تصمیم به اعتصاب گرفته، آنچنان صف طویلی توی فروشگا های LCBO درست شد که فکر کنم اینها راه فروش کلیه محصولات در سریعترین زمان ممکن رو پیدا کردند. گزارشها نشون میده که روز قبل از روزی که قرار بود اعتصاب شروع بشه LCBO فروش تاریخی 52 میلیون دلار در یک روز را داشته؛ لازم به ذکره که در اینجا فروش مشروبات الکلی در هر ایالت زیر نظر یک هیات انجام میشه که در انتاریو اسمش هست: Liquor Control Board of Ontario (LCBO)

وضعیت نگران کننده زباله ها در تورنتو

هجوم مردم به مغازه های LCBO از ترس کمبود مایحتاج اولیه زندگی!

فروش بی سابقه محصولات LCBO

توضیح اینکه در کانادا هر کسی حق اعتصاب داره بجز اصنافی که در قانون به عنوان Essential Service تعیین شده اند مثل کارکنان پلیس؛ آتش نشانی یا بیمارستانها. سال گذشته صنف راننده اتوبوس و متروی تورنتو (TTC) در اعتراض به کم بودن میزان حقوق و مرخصی دست به اعتصاب گستره زدند که ظاهرا بار اولشون هم نبوده و چون بدون اطلاع و هشدار قبلی بود (پس از چند روز کش و قوس تهدید، یه روز بعداز ظهر همه سرویس ها رو قطع کردند) مردم دچار مشکلات زیادی شدند که اعتراضات زیادی رو به همراه داشت و باعث شد شهردار و نمایندگان پارلمان در یک جلسه اضطراری ضمن تصویب یک قانون مبنی بر Essential Service خواندن سرویسهای TTC و مجبور کردن آنها به راه اندازی هر چه سریعتر سرویس مقادیر معتنابهی جریمه در پاجه کارکنان و مدیران TTC قرار دادند تا در آینده دیگر از این شکرها نخورند!
این کارتون هم اشاره ای همزمان به ماجرای پارسال و قضیه اعتصاب LCBO امسال داره:

منبع عکسها: اینترنت

مقایسه نه! فقط تجدید خاطره

لاله — Thu, 01 Jan 2009 05:07:05 +0000

سال 2009 میلادی مبارک

داشتم مطلب چهار ساعت وحشت و اضطراب در برج ملی کانادا رو تو سایت ایرانتو میخوندم که عین مطلب رو اینجا کپی میکنم.

ایرانتو: باد زوزه می کشید، کودکان گریه می کردند، یک مرد داد می زد و دیگری از ترس خشکش زده بود.. همه این اتفاقات زمانی روی داد که آسانسور شیشه ای بزرگترین برج کانادا در ارتفاع 300 متری زمین متوقف شده بود.
“ایرن کلی” مسافری از کاستاریکا می گوید، بعد از 2.5 ساعت توقف ، آسانسور چند متری بالا رفت .. اما دوباره ایستاد، باد شدید، صداهای عجیب و غریبی ایجاد می کرد، مثل خراش دادن شیشه بوسیله سنگ.. همه جیغ می کشیدند .. دوباره آسانسور چند متر به سمت پایین رفت …
وزش باد شدید، 17 نفر را به مدت 4 ساعت در داخل آسانسور CN Tower محبوس کرد. اتفاقی که به قول جک رابینسون مدیر اجرایی برج، بی سابقه بوده است.
او گفت:”گاهی اوقات ما توقف آسانسور را داشته ایم اما بعداز چند دقیقه مشکل رفع می شد. سیستم آسانسور ما کاملا مدرن است و مرتب کنترل می شود ، اما حرکت و نفوذ باد به گودال آن موجب بوجود آمدن چنین مشکلی شده بود.”
هنگام حادثه، سرعت باد 100 کیلومتر بر ساعت بود. اپراتورها متوجه شدند که باد برخی از کابل های آسانسور را در هم پیچانده و مدت زیادی طول کشید تا مشکل رفع گردد.
سرانجام مسافران به بالای برج رسیدند و در عوض از غذای رایگان رستوران گردان بهره مند شده و پول بلیطشان نیز برگشت داده شد.

به هیچ عنوان قصد مقایسه ندارم و همیشه معتقدم برای اینکه از زندگی لذت ببریم بهتر اینه که ببینیم خودمون الان چی داریم نه اینکه دیگران چی دارن.اینجا هم هیچ موقع کانادا رو با ایران مقایسه نکردم.اما گاهی اوقات نا خودآگاه با دیدن صحنه ای یا اتفاقی یاد موضوعی یا خاطره ای مشابه تو ذهنم زنده میشه درست مثل الان که داشتم این خبر رو میخوندم.بی اختیار یاد اون روز صبح افتادم که تو ایران همسرم طبق معمول هر روز صبح ساعت 5.5 از خواب بیدار شده بود تا با همکاراش قبل از اینکه برن سر کار برن استخر.وقتی رسیده بودن 10 دقیقه بعد از شروع سانس برق استخر به علت اشکال سیستم های داخلی مجموعه ورزشی قطع شده بود و مسولین استخر فقط به گفتن آقایون بفرمایید بیرون استخر تعطیلِ بسنده کرده بودند.بدون اینکه حتی پول بلیط رو پس بدن یا حداقل معذرت خواهی کرده باشن.

خب تو این اتفاقی که توی برج تورنتو افتاده یه عامل طبیعی(وزش باد شدید) یه مشکلی رو ایجاد کرده.با این حال توریست بیچاره که بلیط 40 دلاری دیدن از این برج رو خریده از ترس، کل مسافرت زهر مارش میشه.اما یه معذرت خواهی و برگردوندن پول بلیط و غذای رایگان تو رستورانی که یه وعده غذا ساده برای هر نفر حدقل 100 دلار آب میخوره حس خوبی رو جایگزین 4 ساعت ترس و دلهره میکنه.

قبول دارم شاید این دوتا مسئله و اتفاق خیلی با هم متفاوت باشن و قابل مقایسه نیستند اما احترام گذاشتن به آدم ها زمان و مکان و شرایط خاصی رو طلب نمیکنه.چه تو آسانسور باشه چه تو مهمونی چه تو استخر .چه 1 دقیقه باشه چه 1 ساعت.کما اینکه همسرم و همکاراش پول بلیط رو برای 3 ساعت پرداخت کرده بودند و فقط 10 دقیقه از استخر استفاده کرده بودند.

تعطیلات کریسمس و Boxing day

لاله — Wed, 24 Dec 2008 15:37:48 +0000

امروز آخرین روز کاریه و از فردا چهار روز تعطیل هستیم.البته پارسال 2 هفته تعطیل بودیم.امسال رئیسمون حال نکرده بیشتر تعطیلمون کنه

البته پارسال من اینجا کار نمیکردم اما همسرم اینجا بود و 2 هفته هم تعطیل بود ولی اونموقع ما ماشین نداشتیم که جایی بریم و چون یه روز مونده به تعطیلات از این دو هفته تعطیلی مطلع شدیم فرصت خرید بلیط و پکیج های مسافرتی رو هم نداشتیم.دلمون رو صابون زده بودیم برای امسال که اینجوری شد.مرخصی های من که چون تقریبا از اواسط سال اومدم شرکت نصف مرخصی های همسرم بود و الان همسرم 8 روز مرخصی داره که مجبوره استفاده کنه.اونوقت من مظلومانه تنهایی باید بیام شرکت.گواهینامه ام طوریه که نمیتونم تنهایی پشت ماشین بشینم (به دلیل تنبلی مفرط هنوز گواهینامه G2 رو نگرفتم) و البته همسر گرامی هم اونروز اعلام کردند گواهینامه هم داشتی من نمیذاشتم تو این برف تنهایی رانندگی کنی.البته پارسال سرتاسر زمستون تو طوفان و برف ، همش تنهایی میرفتم سر کار و تازه پیاده روی هم بیشتر از اینجا داشتم.هرچند که همسر جان هم جایی نمیتونه بره و مجبوره الکی بشینه تو خونه.اما خوب بنده مقادیر معتنابهی مورد غر زدن واقع شدم که چرا همون قدر مرخصی هام رو هم تک خوری کردم که نشه با هم آخر سال استفاده کنیم و مسافرت بریم.

فردا روز کریسمس و همه به هم هدیه میدن.این رسم هدیه دادن هم اینجا خیلی جالبه.اولا که بچه های کوچولو یه ویش لیست پر میکنن که از سنتا (بابا نوئل) چی میخوان و پدر و مادر ها هم اون ها رو تهیه میکنند و شب یواشکی میذارن تو جورابهای مخصوصی که بچه ها کنار درخت کریسمس یا پشت در آویزون کردن.و صبح که بیدار شدن فکر میکنن سنتا دیشب اومده و این هدیه ها رو براشون آورده.بعضی وقتها پدر و مادر ها هدیه ها رو میدن به سنتا هایی که تو مراکز خرید و … هستند و با لباس و ریش و .. و بعد با بچه شون میرن اونجا و یه دفعه سنتا میاد طرف بچهه و میگه تو باید فلانی باشی!!! اونوقت هدیه بچه رو میده بهش.

گاهی وقتها هم یه نفر سنتا میشه و لباس میپوشه و میره خونه فامیلا و همسایه ها و هدیه هایی که پدر و مادرا گرفتن رو میده به بچه ها و با هاشون عکس میگیره.

یکی از کارهای جالبی که اینجا تو بعضی از شرکتها انجام میشه از جمله شرکت ما مراسم Secret Santa هست.هز کس که میخواد تو مراسم شرکت کنه اسمش رو میگه و بعد اسمها رو مینویسن و میریزن تو یه کلاه و هر کس یه دونه بر میداره (ولی نمیگه اسم کی در اومده) و برای اون شخص هدیه میخره و اسم طرف رو روش مینویسه اما جای اسم خودش رو خالی میزاره.بعد همه هدیه هایی رو که خریدن رو یه میز یا کنار درخت کریسمس میذارن و تو یه مراسم همه جمع میشن و هر کس هدیه ای که اسم خودش روش نوشته شده رو بر میداره و آخر سر هر کسی حدس میزنه که کی این هدیه رو براش گرفته.مراسم جالب و با مزه ایه و من خیلی دوستش دارم.در واقع هر کسی سنتای یکی دیگه میشه ولی خوب چون سنی ازمون گذشته میفهمیم که باید کار یکی از همکارا باشه.

امسال ریسمون سنتای من شده بود و یه سینی کریستال و یه قاب سیلور خوشکل هم برام گرفته بود.تزیینش هم خیلی باحال بود.خودم هم برای یکی از همکارها یه سبد گرفتم که توش پر از شوکولات های استارباکس و قهوه و لیوان استارباکس بود.

و اما خرید : اینجا میشه گفت همیشه حراجهای فصلی خوبی داره و میتونید خریدهای خوبی داشته باشید اما یکی از بهترین روزها برای خرید که میتونید خرید خیلی خیلی خیلی خوبی داشته باشید یه روز بعد از کریسمسِ که بهش Boxing day میگن.تو این روز همه فروشگاه ها اجناس خودشون رو حراج میکنن یه حراج واقعی.میتونید لباسها ،کیف ، کفش و هرچیزی رو بعضی جا ها حتی تا 10% قیمتش هم بخرید.البته این روز به قدری شلوغه که باید با برنامه ریزی برید خرید.لباس و کفش مناسب و راحت بپوشید.بعضی از مردم حتی از شب میرن و پشت فروشگاهای بزرگ و مال ها منتظر میمونن تا به محض باز شدن فروشگاها خریدشون رو شروع کنن.

به خصوص فروشگاه هایی مثل Future shop و Best buy.

تو این روز همه فروشگا ها حراج دارن و با خیال راحت خرید کنید چون اینجا وقتی جنسی رو حراج میکنن واقعا حراج شده و اگه همیشه از حراجها خرید کنید در سال هر خونواده تا چندین هزار دلار میتونه پس انداز کنه.حراج های این روز شامل لوازم خونگی و مبل و تلوزیون و … میشه فقط خاص پوشاک نیست.

روز خوب و خوشی داشته باشید

اینم یه عکس از خرید boxing day

خاطرات مهاجرت(پایان)

لاله — Tue, 23 Dec 2008 04:07:35 +0000

مصاحبه رو خوب انجام داده بود اما میگفت مدیر “آی تی” شرکت خیلی لهجه داشته و نمیدونم سوالاش رو درست متوجه شدم یا نه؟! اما به خاطر اینکه دیر رسیدم اصلا امیدی ندارم که من رو استخدام کنن.به هر حال همچنان رزومه اش رو به شرکتهای مختلف میفرستاد.

از اون موسسه هم که ایمیل زدن و گفتند که برای ارزشیابی مدرک باید خود دانشگاهتون اقدام کنه و ما هم که دسترسی نداشتیم و نمیدونستیم چطوری به دانشگاه بگیم که چی میخوایم و کلا بی خیالش شدیم و البته پول رو هم نتونستیم پس بگیریم .اینه که منتظر بودیم کلاسهای مدرسه ای که گفتم شروع بشه .(کلاسهای مربوط به قانون کار و رزومه نویسی و تمرین مصاحبه و …)

یه شرکت دیگه ای هم که همسرم قبلا رزومه فرستاده بود یه قرار مصاحبه گذاشت برای یک هفته بعد اما در کمال تعجب 2 روز بعد از اینکه اومده بودیم تو خونه جدید همسرم یه ایمیل گرفت از اون شرکتی که دیر رسیده بود سر مصاحبه که گفته بودند: ما چند بار به شما زنگ زدیم .(شماره مهمانسرای مریم رو داشتند) ولی نتونستیم با شما صحبت کنیم و میخوایم برای دوشنبه هفته بعد یه قرار مصاحبه دیگه بذاریم.یادمه جمعه بود و همسرم جواب داد که روز دوشنبه میره.کلاسهای زبان هم شروع شده بود و ما هر روز 5 تا 9 شب میرفتیم کلاس زبان.دوشنبه هفته بعد همسرم رفت مصاحبه.دو روز مونده بود به تولدش.فردای همون روز من قبل از اینکه برم کلاس زبان رفتم دیدن دوستم دانشگاهشون و قرار شد که خودم تنهایی از اونطرف برم کلاس زبان.شب تولد همسرم بود و نمیدونستم چی براش بخرم.تصمیم گرفتم شب فقط شام بریم بیرون و خودمون توی خونه کیک درست کنیم. رسیدم کلاس زبان و همسرم رو دیدم که زودتر از من رسیده بود.کلاس که تموم شد با هم قدم زنان از کلاس اومدیم بیرون.همینطور که داشتیم میرفتیم به سمت مترو همسرم موبایلش رو در آورد و گفت ببین امروز از این شرکتِ که رفته بودم مصاحبه تماس گرفتن.نفهمیدم چی گفتن ولی مکالمه رو ضبظ کردم(اونروزها همه مکالمه ها رو ضبط میکرد و دوباره گوش میکردیم که زبانمون قوی بشه)ببین تو میفهمی چی میگه؟یه خورده تعجب کردم از رفتارش.آخه معمولا میفهمیدیم چی میگن.موبایل رو گرفتم ازش و گوش کردم.صدای یه خانومی بود که میگفت : ما خوشحال میشیم که با شما همکاری کنیم و تصمیم شرکت اینه که شما از هفته آینده شروع به کار کنید.با تعجب به همسرم نگاه کردم .دیدم داره میخنده.باورم نمیشد.یک ماه بعد از اینکه اومدیم و درست 2 هفته بعد از اینکه دنبال کار بود و شب تولدش. این بهترین هدیه بود برای هردومون.همونجا تو سرما ایستاده بودیم کنار خیابون و من صورتش رو از خوشحالی غرق بوسه کردم و هردو از ته دل میخندیدیم .خیلی خوشحال بودیم.کاری رو که دوست داشت .و تو زمینه ای که دوست داشت کار کنه.یه شرکتی که تو زمینه مالی فعالیت داشت و یه دپارتمان نرم افزار داشت که Web Application های مربوط به کار شرکت رو مینوشتن و همسرم قرار بود یکی از Web Developer های شرکت باشه.فرداش که با ملانی (همون که تازه باهاش دوست شده بودیم برای تبادل فرهنگی) قرار داشتیم و بهش گفتیم باورش نمیشد و کلی خوشحال شد.روزی که همسرم رفت سر کار، کلاسهای همون مدرسه ای که با هم ثبت نام کرده بودیم هم شروع شد و من تنها رفتم و گفتم که همسرم رفته سر کار و دیگه نمیاد و من میخوام پولش رو پس بگیرم.اما گفتن پول رو نمیشه برگردوند.همه بچه هایی که روز امتحان باهاشون آشنا شده بودیم میومدن و تبریک میگفتن و همه خوشحال بودن آخه اینجا یه جورایی همچین مسئله ای یه دلگرمی برای همه مهاجرا و تازه وارداست.

ایستگاه اتوبوس درست روبروی خونمون بود و هر روز همسرم اونجا سوار میشد و همون جا هم پیاده میشد.1 ساعتی توی اتوبوس بود تا برسه سر کار ولی خوبیش به این بود که لازم نبود خط عوض کنه و میگفت تا برسم شرکت میتونم تو اتوبوس بخوابم.فقط از ایستگاهی که پیاده می شد تا شرکت 500 متری رو پیاده باید میرفت.اون موقع ها پول خرید ماشین صفر رو نداشتیم و شرایط گرفتن وام یا لیس کردن ماشین با درصد سود پایین رو هم نداشتیم ضمن اینکه ماشین دست دوم هم نمیتونستیم بخریم.به این دلیل که کلا هیچی از تعمیرات ماشین سر در نمیاریم و حوصله اینکه هی چک کنیم موتورش خوبه یا روغنش اندازه هست یا نه و اینا رو نداریم.هر چقدر هم که قیمتش افت کنه باز هم به همین دلیلی که گفتم ماشین صفر رو ترجیح میدیم.کلا در زمینه تعمیرات ماشین و اینا در حد صفریم(شما بخونید بوق آزاد) .(البته اگه شما تو زمینه تعمیرات ماشین وارد هستید اینجا خیلی راحت میشه یه ماشین مثلا تویوتای “کرولا” 6-7 سال کارکرده رو با 6000 $ یکم بالا پایین تر خرید)ماشینهای آمریکایی هم مثل شورلت و اینا که دیگه کلا مجانی هم میتونید گیر بیارید.یکی از دوستای من دوستشون یه شورلت 97 رو همینجوری بهشون داده بود

یک ماه و نیم بعد هم من رفتم تو یه شرکت نرم افزاری به عنوان برنامه نویس و Web Developer به صورت والنتیر کار کردم و سه ماه بعد که قرارداد من تموم شد شرکت هم ورشکست شد.البته من تو این سه ماه والنتیر بودم و جز مبلغ ناچیزی که فقط پول قهوه و غذا و رفت و آمدم میشد و پولی رو بابت حقوق نگرفته بودم.تازه قرار بود بعد از سه ماه مثلا استخدام بشم و حقوق بگیرم که شرکت ورشکست شد.به هر حال من از اول میدونستم اینجا میرم که فقط سابقه کار داشته باشم.اون روزها هر روز صبح از خونه میومدیم بیرون، محل کار من جنوب شهر بود و همسرم شمال.من 3 تا اتوبوس و مترو سوار میشدم و 5 دقیقه ای رو هم پیاده روی میکردم تا برسم سر کار و هر روز خوشحال تر از روز قبل مسیر رو میرفتم.و عصرها تقریبا 20 دقیقه بعد از همسرم میرسیدم خونه.

بعد از اینکه 3 ماه والنتیر بودنم تموم شد،از فرداش من دنبال کار بودم و رزومه میفرستادم و میرفتم مصاحبه تا اینکه شرکتی که همسرم کار میکرد دنبال یه Web Developer بودن و من رزومه ام رو دادم و رفتم برای مصاحبه و قبول شدم البته روز مصاحبه مسول منابع انسانی گفت که ما چند ماه پیش رزومه شما رو گرفته بودیم و با شما تماس گرفتیم اما شما جواب ندادید.یادم اومد همون دفعه اول که همسرم رفته بود مصاحبه و دیر رسیده بود گفت من رو که فکر نکنم بابت تاخیری که داشتم قبول کنند بیا تو هم رزومه بفرست اگه رفتی مصاحبه من بهت مبگم چی پرسیدن اونوقت تو حتما قبول میشی.ولی بعدش ما از خونه مریم خانوم رفتیم و دیگه تلفن نداشتیم و اونا هم دیگه اصلا پیگیر نشده بودن تا الان که دوباره من رزومه داده بودم و چون تو اون شرکت همه از همسرم راضی بودن و خودم هم مصاحبه رو خوب انجام دادم و دیگه با توجه به سابقه کاری که داشتم ، اعتماد به نفسم هم زیاد شده بود تونستم اون کار رو بگیرم و از همون روز اول هم استخدام رسمی و دائم شدم .

هفته اول کارم تو این شرکت از رویال بانک کانادا هم بهم جواب دادن که بیا ، که البته چون رفت و آمدم با همسر جان بسی راحت تر بود و اگه میخواستم برم اونجا یا باید خودم ماشین میخریدم یا دوباره هی اتوبوس و مترو سوار میشدم بهشون جواب منفی دادم .اونجا هم برنامه نویس میخواستند و کارشون دقیقا با شرکت فعلی یکی بود.شاید در آینده البته مقادیر قابل توجهی پشیمون بشم.فعلا که پشیمون نیستم خدا رو شکر.

7 ماهی از اومدنمون به کانادا میگذشت که همون روزها یه ماشین صفر خریدیم.و از وقتی که من و همسرم همکار شدیم با ماشین خودمون میرفتیم سر کار.

8 ماهی تو اون خونه بودیم.قراردادمون 8 ماه بود و بعدش دیگه صاحبخونمون هم کلا از ایران اومد و خودش میخواست بیاد تو خونش و اون موقع ما هم ماشین داشتیم و وضعیت کار و محل کارمون هم مشخص بود و انتخاب های بیشتری رو میتونستیم داشته باشیم.یه خونه بزرگتر و با شرایط بهتر اما خوب کمی هم گرونتر اجاره کردیم.

الان 1 سال و 2 ماهه که کانادا زندگی میکنیم و دیگه بهش عادت کردیم و دوسش داریم.از کارمون هم راضی هستیم.شرکت و همکارا و رییسمون رو هم دوست دارم.2 بار هم یک بار پارسال و یک بار هم امسال تو کریسمس پارتی شرکتمون بودیم و خیلی خوش گذشته.فردا هم یه جشنواره غذا داریم تو شرکتمون و قرار هر کسی یه غذای سنتی کشورش رو بیاره و من قراره کشک بادمجون درست کنم.علتش هم این بود که گوشت نداره و همه اونایی که ممکن گیاه خوار باشن میتونن تست کنن و یکی دیگه اینکه غذای مخصوص شهر خاصی از ایران نیست و متعلق به همه جای ایران ِ و دیگه اینکه کشک داره که مخصوص ایرانِ و قرار نون سنگک یا بربری هم کنارش بذاریم که باز هم ایرانیه حالا خبرش رو حتما میدم و عکساش رو میذارم.

ممنون که تا اینجای خاطراتم همراهم بودید.تا اونجا که تونستونم همه چیز رو با جزئیات نوشتم.سوالات رو هم تا اونجایی که تونستم جواب دادم.خواهش میکنم بخش کامنتهای پستهای قبل رو هم بخونید .گاهی وقتها بعضی از دوستان سوال کردن و من جواب دادم.شاید از طریق کامنت ها هم بتونید جواب سوالهای احتمالیتون رو بگیرید.چون دیدم بعضی از دوستان سوالاتی رو میپرسن که بعضا تکراریه و من قبلا جوابش رو به دوستای دیگه دادم.

شاد و سربلند باشید

خاطرات مهاجرت (7)

لاله — Sun, 21 Dec 2008 07:24:42 +0000

تقریبا 10 روزی میشد که از اومدن ما به تورنتو میگذشت.تو این مدت هم از مریم خانوم پرسیدیم هم اینکه خودمون تحقیقات کردیم و البته از چندتایی از دوستایی که اینجا زندگی میکردند هم درمورد اینکه کجا بیشتر دنبال خونه باشیم و … سوال میکردیم.همه میگفتن حاشیه خیابون یانگ نزدیک خیابون فینچ که هم به هم به مترو دسترسی داشته باشید که اگه محل کارتون پایین بود بتونید از TTC استفاده کنید و هم اینکه اگه بالای فینچ بود و مجبور بودید از اتوبوسهای شرکت YRT استفاده کنید مجبور به پرداختن دو سری بلیط (یکی TTC یکی YRT) نباشید.یکی دیگه هم گفتند که دو جا رو دنبال خونه نباشید.یکی تقاطع Jain و Finch یکی هم منطقه “اسکاربرو” که از مناطق پرخطر محسوب میشه.یکی از مناطقی که ایرانی های زیادی اونجا زندگی میکنن و خیلی نزدیک به منطقه اسکاربرو هست محدوده تقاطع شپرد و دانمیلز هست که اونجا هم با اینکه ایستگاه مترو وجود داره اما خط مترو اونجا خیلی هم کار راه بنداز نیست و چند تا ایستگاه غربی – شرقی داره و منظور از اینکه میگن دسترسی به ساب وی و مترو خط متروی یانگ رو میگن.اینه که یه موقع گول مترو داشتن این منطقه و اینکه ایرانی ها هم اونجا هستند رو نخورید.منطقه زیاد امنی نیست.حالا شاید یه پست راجع بهش نوشتم.
خلاصه اینکه تحقیقاتی هم از قبل داشتیم که مثلا فرق بین کاندو و آپارتمان چیه و کاندو بهتره یا آپارتمان.بالاخره دو هفته بعد از اومدنمون یه کاندو پیدا کدیم که اتفاقا صاحبش ایرانی بود و خودش 1 سالی رفته بود ایران و پسر عموش اینجا وکیلش بود که معلم بود و عین همه فرهنگی ها یه جنتلمن واقعی و وقتی فهمید تازه واردیم خیلی کمک کرد بهمون و راهنمایی و خلاصه اینکه باز هم یه فرشته مهربون و اینکه با پسر عموش صحبت کرد و اجاره رو 50 دلار هم از سال قبل پایین تر آورد و اینجوری شد که کمی بالاتر از تقاطع یانگ و فینچ و دقیقا سر خیابون یانگ یه کاندو 2 خوابه شیک اجاره کردیم ماهی 1350$.کوچولو بود حدودا 65 متر ولی موقعیتش عالی بود.تو محدوده مشترک TTC و YRT بود و برای ما که هنوز نمیدونستیم کجا کار گیر میاریم بهترین حالت بود .چون که هرجا کار گیر می آوردیم رفت و آمدمون با کمترین هزینه و کمترین زمان ممکن همراه بود.قرار شد که 31 اکتبر بریم خونه جدید.یعنی درست یک ماه بعد از ورودمون.خیالمون که از بابت خونه راحت شد شروع کردیم برنامه ریزی برای پیدا کردن کار.کلاسهای رزومه نویسی رو رفته بودیم و همسرم رزومه اش رو طبق فرمتی که تو کلاسها گفته بودن تغییر داد و شروع کرد به فرستادن رزومه اش.فردای همون روزی که رزومه اش رو فرستاد یه ایمیل گرفت که وقت تعیین کرده بودن برای مصاحبه و این یعنی یه چیزی در حد معجزه.کلی خوشحال شدیم.رفتیم و به اون خانومی که کلاس رزومه نویسی رو برگزار کرده بود خبر دادیم و کلی خوشحال شد و همون روز هم یه جلسه تمرینی مصاحبه با همسرم گذاشت.فرداش قرار مصاحبه اصلی داشت و برای تجربه اول خیلی خوب بود و باعث شد که قدم اول کاریابی رو برداریم و اعتماد به نفسمون زیاد شد.من اما هنوز رزومه ام رو درست نکرده بودم.از اون روز به بعد همسرم رزومه میفرستاد و راجع به کاریابی و کارگاه های مختلف هم تحقیق میکرد.یه موسسه هم بود که باید مدرکمون رو میدادیم اول طبق نظام آموزشی اینجا ارزشبابی میشد و بعد براشون میفرستادیم.اونوقت ما رو معرفی میکردن به شرکتهای بزرگ و معتبر که طبق قرادادی که با دولت داشتند مهاجر های متخصص رو برای دوره های چند ماهه استخدام میکنن و یه حقوق ثابت 2400 دلار در ماه هم میدن و اگه تو این مدت راضی بودن شما رو استخدام میکنن.مدارکمون رو فرستادیم برای ارزشیابی و تایید و یه موسسه دیگه هم اسم نوشتیم که اونم یه امتحان زبان میگرفت و یه مصاحبه انجام میداد و بعد از 2 ماه که کلاسهای مربوط به قوانین کار و … رو توضیح میدادن یه سری شرکتها رو معرفی میکردن یا خودتون پیدا میکردید و تو تخصص خودتون 3 ماه والنتیر کار میکردید.بعد از سه ماه یا استخدام میشید یا سابقه کار بهتون میدن که خیلی بدرد میخوره.البته معمولا استخدام نمیکنن.چون بدشون نمیاد باز هم یه متخصص دیگه رو والنتیر بگیرن.اما در هر صورت اینم خیلی چیز بدرد بخوریه.خلاصه اینکه ارزشیابی مدارک که 130$ هزینه داشت و این یکی موسسه هم 60$ ثبت نامش بود.روز امتحان زبان هم روز 31 اکتبر بود .یعنی روزی که ما شبش میرفتیم خونه جدید.تا اونروز هم همسرم سه جای دیگه رفت برای مصاحبه.اما هنوز هیچکدوم جواب نداده بودن.اما تجربه خیلی خوبی بود.4 تا مصاحبه در عرض 10 روز.31 اکتبر ساعت 8 صبح امتحان زبان همون موسسه رو داشتیم و ساعت 12 هم نتیجه امتحان رو اعلام کردن که قبول شده بودیم.و نیم ساعت بعدش هم مصاحبه تخصصی داشتیم که اونم قبول شدیم.گفتند که کلاسها 15 نوامبر شروع میشه و اگه خواستید میتونید هزینه ثبت نام رو همون روز بدید.ولی ما دیدیم بهتره الان پرداخت کنیم وگرنه خرج میشه الکی.بعد از ظهرش هم برای ساعت 4 یه قرار ملاقات داشتیم با یه خانوم پیری که همسرم از طریق موسسه ارتباطات فرهنگی به این خانوم معرفی شده بود.که قرار بود ماها با هم آشنا بشیم و به صورت داوطلبانه تبادل فرهنگی انجام بدیم.رفتیم موسسه مذکور و وقتی پیرزنی که قرار بود ببینیمش اومد در کمال تعجب دیدیم یه دختر خانوم درست همسن خودمونه و کلی خوش حال شدیم.چون معمولا همه داوطلبهای این زمینه پیرزن ها و پیر مردها هستند.اونروز یک ساعتی با هم صحبت کردیم.و قرار شد هفته بعد همدیگه رو ببینیم.برای هشت روز بعد قرار گذاشتیم و درست شب تولد همسرم میشد.اونشب بعد از اینکه رسیدیم خونه مریم خانوم صابخونه مون که چند روزی بود برگشته بود با همون پسر عموش اومدن دنبالمون با دوتا ماشین و کمکمون کردن همه وسایلمون رو بردیم خونه جدید.خیلی بهمون کمک کردن.همش میگفتن ما وقتی خودمون اومدیم کسی رو اینجا نداشتیم و دوست داریم بهتون کمک کنیم.خونه مریم خانوم که بودیم همسرم یه شرکتی رفت برای مصاحبه .یادمه اونروز هم خیلی سرد بود و همسرم روی کتش یه کاپشن پوشید چون پالتو دم دست نداشتیم و خودش اصلا خوشش نیومد از تیپش که چرا باید کاپشن روی کت بپوشه و مقادیری غرغر هم کرد.اما چاره ای نبود آخر شب بود که فهمید فردا باید بره مصاحبه.خلاصه اینکه رفت و یه ربع هم دیر رسید سر قرار مصاحبه و این یعنی آخر افتضاح.

ادامه دارد….

خاطرات مهاجرت (6)

لاله — Thu, 18 Dec 2008 17:34:31 +0000

غروب که شد با همسرم پیاده راه افتادیم یه کم محل رو بشناسیم.برای ما دیدن خونه های ویلایی بزرگ بدون دیوار جالب بود.روزهای اول نمیدونستیم که این چمنهای جلوی خونه ها در واقع جزئی از ملک شخصی صاحبخونه ها ست و با خیال راحت قدم زنان و گاهی هم آوازه خوان از وسطشون رد میشدیم.البته کسی هم چیزی نمیگفت بهمون.خوب تابلو بود نمیفهمیم.وگرنه اینقدر سرخوش تو خونه مردم چَه چَه نمیزدیم.اینه که کسی خدا رو شکر مارو ضایع نکرد.خلاصه اینکه تا شب بیرون بودیم و متوجه شدیم اینجا یکی از محله های ایرانی هاست و ماه رمضون هم بود و بساط شله زرد نذری و زولبیا و بامیه و … به راه بود.یکم خرید کردیم و شام خوردیم و برگشتیم.شبش هم همسرم رفت و پیش مریم خانوم و قرار شد فعلا یکهفته همونجا بمونیم بعد تصمیم بگیریم که یکماه سوئیت رو اجاره کنیم یا سه ماهه.از فرداش هم رفتیم دنبال سین نامبر و ثبت نام کلاسهای مخصوص کاریابی و …اولین بار که توی تورنتو سوار اتوبوس شدیم خیلی با حال بود.اصلا روزهای اول من و همسر جان فیلمی بودیم ها.کرکر خنده بود اونروزها.سوتی هایی میدادیم در حد تیم ملی.داستان از این قرار بود که ما فهمیدیم سوار اتوبوس که میشیم و بلیط میدیم ،یه کاغذ، آقای راننده به ما میده که بهش میگن ترانسفر.و با این ترانسفر در صورتی که مجبور بشیم اتوبوس رو برای رسیدن به مقصد عوض کنیم دیگه لازم نیست بلیط بدیم همین ترانسفر رو نشون بدیم کافیه.این شد که روز اولی که ما اینجا اتوبوس سوار شدیم از صبح تا شب با همون یه بلیطی که صبح داده بودیم کل تورنتو رو گشتیم.آخر اعتماد به نفس هم بودیم هر دو .به تک تک راننده ها هم با یه لبخندی به پهنای صورتمون سلام میدادیم و ترانسفر رو نشون میدادیم.راننده ها هم احتمالا اونروز فقط سعی کردن جلو خودشون رو بگیرن که از خنده منفجر نشن.
با مریم خانوم هم صحبت کردیم و قرار شد که فعلا سوئیت رو 1 ماه اجاره کنیم و تواین مدت یکماه دنبال یه جایی باشیم برای اجاره.و با محیط هم آشنا بشیم.کلاسهای کار یابی و رزومه نویسی هم که ثبت نام کرده بودیم هر روز از صبح بیدار میشدیم میرفتیم بیرون کلاس و اینا تا ظهر ظهر هم میومدیم پلازای ایرانیا و دقیقا تا نیم دقیقه قبلش من و همسرم با اطمینان کامل میگفتیم الان که گرسنه نیستیم میریم خونه یه چیزی میخوریم.ولی همین که نزدیک فروشگاهای ایرانی میشدیم دیگه هیچی نمیفهمیدیم.چلو کباب رو سفارش داده بودیم .انگار صد سال بود چلوکباب نخوردیم.یکی خبر نداشت فکر میکرد ما هزار سال پیش از ایران اومدیم که اینقدر هلاک کوبیده و جوجه ایم.همون روزها هم تصمیم گرفتیم دنبال خونه باشیم.از مجله های ایرانی که پنجشنبه ها تو فروشگاهای ایرانی میذارن شروع کردیم جستجوی خونه.اولش تصمیم گرفتیم که تو یه هاوس(خونه ویلایی) یه بیسمنت 1 یا دو خوابه رو اجاره کنیم.علت هم این بود که خیلی قیمتش از آپارتمان ارزونتر بود.دو تا رو هم رفتیم دیدیم.یکیش که از سر خیابون پیاده 8 دقیقه راه بود و خانومه صاحب خونه میگفت که از توی پارک اگه برید 3 دقیقه است.راست هم میگفت 3 دقیقه بود.ولی خوب نگفت که زمستونها اگه از توی پارک رد بشید رسما تبدیل میشید به یه مجسمه یخی و تازه الان که هوا خوبه و برف هم نبود ما 3 دقیقه در حال نیمه دو مسیر رو طی کردیم زمستون قطعا 3 دقیقه میشد 8 دقیقه.اونوقت حتما تو روزنامه راجع بهمون مینوشتن که از سرما یخ زدیم.تازه یه موضوع دیگه هم که باعث شد کلا فرار کنیم این بود که داشتیم با خانومه حرف میزدیم یهو یه چیزی از سقف خونه پرت شد کف زمین .دیدیم دریچه کولر و فن بود.بیچاره خانومه از خجالت گوشاش قرمز شد و فقط گفت ببخشید: گاهی وقتها بچه همسایمون میاد خونه ما، با پسرم تو یه مهد هستن یکمی بدو بدو میکنن.البته بیشتر اوقات پسر من میره اونجا.دیگه ما خبر دار نشدیم بعد از اینکه رفتیم چی به سر پسرش و بچه همسایشون اومد.اما زلزله ای که تو اون 5 دقیقه ما دیدیم خیلی خطرناک تر از سرما و یخ زدگی تو مسیر پارک بود.یه خونه دیگه هم رفتیم دیدیم که این خونه خیلی با حال بود.دو خوابه بود با یه حیاط خیلی بزرگ و خوشکل. طبقه اول رو میخواستن اجاره بدن و طبقه بالا هم خودشون بودن که یه خونواده 5 نفره بودن.همه چیزش خوب بود غیر از صاحب خونه اش که آخر فضول بود.از همون اول که وارد شدیم گفت.البته لباسشویی خیلی بزرگه ها حتی توش پتو هم میشه شست اما حالا شما که دو نفرید .دو نفر آدم میگه چقدر لباس دارن؟با دست هم میشه شست!!!!حالا یه موقع فکر نکنید من از این صابخونه بدجنسام که همش کار داشته باشم بیبینم مستاجرم کی لباس میشوره کی مهمون داره ها.ولی خوب حالا اگه یه موقع مهمونم داشتید و خواستید از حیاط استفاده کنید از روز قبلش به من بگید که من اونروز رو خیلی تو حیاط نیام.منظورش این بود که درسته که شما طبقه اولید و به حیاط راه دارید .ولی حق استفاده از حیاط رو ندارید.دیگه یه سری تهدیدات دیگه که یادم نموند.قبلی رو میگفت 700$ در ماه و این یکی 800$ .تقریبا بی خیال خونه ویلایی شدیم .چون اکثرا بیسمنت بودن و دیگه اینکه تا ایستگاه اتوبوس کمی پیاده روی داشتند و این برای زمستونای اینجا درصورتی که ماشین نداشته باشید یعنی خودکشیِ برفی….

ادامه دارد….